داناست».[١] و اى سرورِ من، درخورِ منزلتِ تو نيست كه بندگانت را به خواستن فرمان دهى و [چون از تو بخواهند] عطا و بخشش خود را از آنان باز دارى، در حالى كه تو بر آفريدگانت بسيار بخشنده و مهربانى و در پرتو مهر و رأفت تو نعمتهايت بر آنان روان است.

على (ع)، درباره بى‌پاسخ نماندن هيچ پرسشى و اجابت همه دعاها توسّط خداوند، به فرزند گرامى‌اش امام مجتبى (ع) فرمود:

وَاعْلَمْ انّ الَّذى بِيَدِهِ خَزائِنُ السَّمواتِ وَ الْارْضِ قَدْ اذِنَ لَكَ فىِ الدُّعاءِ وَ تَكَفَّلَ لَكَ بَالْاجابَةِ، وَ امَرَكَ انْ تَسْأَلَهُ لِيُعْطِيَكَ، وَ تَسْتَرِحِمَهُ لِيَرحَمَكَ، وَ لَمْ يَجْعَلَ بَيْنَكَ وَ بَيْنَهُ مَنْ يَحْجُبُهُ عَنْكَ وَ لَمْ يُلْجِئكَ الى‌ مَنْ يَشْفَعُ لَكَ الَيْهِ.[٢] و بدان كسى كه گنجينه‌هاى آسمانها و زمين، در اختيار اوست، به تو اجازه درخواست دعا داده و خود، اجابت آن را بر عهده گرفته است، و از تو خواسته كه بخواهى تا عطايت كند، و آمرزش بطلبى تا تو را بيامرزد، و ميان تو و خود، هيچ كس را حجاب قرار نداده و تو را به كسى وا نگذارده كه در نزد او شفاعتت كند.

٢. اجابتهاى خداوند، مبتنى بر صلاح و حكمت است‌

اجابتهاى خداوند مبتنى بر مصلحت و حكمتى است كه دعا كننده از آن آگاه نيست. از اين رو، آدمى گاهى طالب چيزى است كه اگر بدان دست يابد، مايه رنج و زحمت او خواهد شد، و گاهى به چيزى عشق مى‌بازد و براى دست يافتن بدان، نهايت اهتمام را مى‌ورزد تا آن را شكار كند، و چون به دست آورد، مى‌بيند محبوبى زيان‌آور و مزاحمِ منافعى مهم‌تر است و در حقيقت، محبوبى مزاحم است. لذا، ناگزير از آن مى‌گريزد. و گاه از چيزى نفرت دارد و براى حفظ منافع خود، از آن فرار مى‌كند؛ امّا چون با آن رويارو مى‌گردد، در مى‌يابد كه سخت بدان نيازمند بوده و در حقيقت، محبوب اوست. اين، نكته بسيار ظريفى‌

[١] - نساء، آيه ٣٢

[٢] - نهج البلاغة، نامه ٣١