روشن است كه مقصود امام (ع) از «ايمان و باور» در اين آيه، ايمان به اصل توحيد و يگانگى خداوند در برابر شرك و انبازگيرى نيست؛ بلكه ايمان به اجابت دعا و برآورده شدنِ نيازِ نيايشگرِ نيازخواه است.

بدگمُانى كردن و حرص‌آورى‌		كفر باشد پيش خوانِ مهترى‌
ز آن گدا رويان ناديده ز آز		آن درِ رحمت بر ايشان شد فراز.[١]

پيامبر ٦ فرمود:

ادْعوُا اللَّهَ وَانَتْمُ مُوقِنُونَ بِالاجابَةِ.[٢] در حالى كه به اجابت باور داريد، خدا را بخوانيد.

امام سجّاد (ع) نيز در دعاى ابو حمزه مى‌فرمايد:

اللَّهُمَ انّى‌ أجِدُ سُبَلَ الْمَطالِبِ الَيْكَ مُشْرَعَةً وَ مَناهِلَ الَّرجاء الَيْكَ (لَدَيْكَ) مُتْرَعَةً وَ الْاسْتَعانَةَ بِفَضْلِكَ لِمَنْ امَّلَكَ مُباحَةً وَ ابْوابَ الدُّعآءِ الَيْكَ لِلّصارِخِينَ مَفْتُوحَةً وَاعْلَمُ انَّكَ لِلّراجِينَ بِمَوْضِعِ اجابةٍ وَ لِلْمَلْهُوفينَ بِمَرْصَدِ اغاثَةٍ. بار خدايا! من جاده‌هاى طلب را به سوى تو باز مى‌بينم، و ديده‌هاى اميدوارانِ به درگاهت را لبريز [از اشك شوق‌]، و يارى خواستن از بخشايش و نيكى‌ات را بر هر كه در آرزوى [بخشش‌] توست، آسان و روا، و درهاى درخواست از تو را براى فريادخواهان، گشوده مى‌بينم، و مى‌دانم كه تو به روا ساختنِ نياز اميدواران، آماده‌اى و در كمينِ دادخواهىِ پريشانْ‌خاطرانِ غمديده‌اى.

و نيز مى‌فرمايد:

اللَّهُمَ انْتَ القائِلُ وَ قَولُكَ حَقٌ وَ وَعْدُكَ صِدْقٌ «وَ سْئَلُوا اللَّهَ مِنْ فَضْلِهِ انَّ اللَّهَ كانَ بِكُمْ رحيماً» وَ لَيْسَ مِنْ صِفاتِكَ يا سَيّدى‌ انْ تَأمُرَ بِالسُّؤالِ وَ تمْنَعَ الْعَطِيَّةَ وَ انْتَ المَنَّانُ بِالْعَطِيَّاتِ عَلى‌ اهْلِ مَمْلَكَتِكَ وَ الْعائِدُ عَلَيْهِمْ بِتَحنُّنِ رَأفَتِكَ. بار خدايا! تو خود گفته‌اى و گفته‌ات حق است، [و تو خود وعده كرده‌اى‌] و وعده‌ات راست است: «و از خداوند، از فزونى و بخشش او بخواهيد. همانا خدا بر هر چيزى‌

[١] - مثنوى، دفتر يكم، بيت ٨٦- ٨٧.

[٢] - مواهب الرحمن، ج ٣، ص ٦٧