السَّابِقينَ وَ اسْرِعَ الَيكَ فىِ الْبارِزِينَ وَ اشْتاقَ الى‌ قُرْبكَ فىِ الْمُشْتاقينَ وَ ادْنُوَ مِنْكَ دُنُوَّ الْمُخْلِصينَ وَ اخافَكَ مَحافَةَ الْموقِنينَ وَ اجْتَمِعَ في جِوارِكَ مَعَ الْمُؤمنينَ. [اى پروردگارِ من‌] براى انجام دادن خدامتگزارى‌ات، توانم بخش.

و براى آهنگ كويَت، دلم را محكم گردان، و كوشش در خشيت و هراس از تو و دوام در پيوستن به خدمتگزارى‌ات را عطا فرما تا درعرصه‌هاى پيشتازان، تن و جانم را به سويَت برانم و در زمره مبارزان و شتابندگان به كويَت سرعت گيرم و در ميانِ مشتاقان، شوق تقرّبت را جويم و همچون خالصان درگاهت، به تو نزديك شوم و همچون صاحبان يقين، از تو بهراسم و در جوار رحمت تو، با مؤمنان گردآيم.

لازم است به نكته‌هايى چند، درباره «رضا» و «عفو» خداوند اشاره شود:

نخست: «رضا» وصف صاحبان شعور و اراده است و در برابر آن، «خشم» و «سخط» است كه هر دو، وصف وجودى هستند، نه چون علم و جهل كه يكى وجودى و ديگرى عدمى است.

دوم: «رضا» همواره مربوط به اوصاف و افعال است؛ مانند آنكه مى‌گويد: من از رفتار او راضى و خشنودم. در قرآن كريم آمده است:

وَلَوْ أَنَّهُمْ رَضُوا مَاآتَاهُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ.[١] و [چه خوب بود] اگر بدانچه خداى بديشان دهد و پيامبرش، خرسند گردند.

چنانچه گاهى كه به «ذات» شخصى نسبت داده شده است، به لحاظ رفتار اوست؛ مانند آنكه درباره پيامبر گرامى اسلامى مى‌گويد:

وَلَنْ تَرْضَى‌ عَنكَ الْيَهُودُ وَلَا النَّصَارَى‌ حَتَّى‌ تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ.[٢] جهودان و ترسايان، هرگز از تو خشنود نخواهند شد تا آنكه از كيش آنان پيروى كنى.

در اينجا اگرچه ناخشنودىِ يهود و نصارى را به شخص پيامبر گرامى نسبت داده است، و ليكن به لحاظ رفتار آن بزرگوار است؛ يعنى اينان، هرگز از رفتار تو خشنود نخواهند

[١] - توبه، آيه ٥٩

[٢] - بقره، آيه ١٢٠