وَالشَّهَادَةِ فَيُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ.[١] بگو: آن مرگى كه از آن مى‌گريزيد، قطعاً به سر وقت شما مى‌آيد؛ آن گاه به سوى داناى نهان و آشكار باز گردانيده خواهيد شد، و به آنچه [در روى زمين‌] مى‌كرديد، آگاهتان خواهد كرد.

چكيده سخن: مرگ و همچنين برانگيخته شدنِ آدميان در روز رستاخيز، دو واقعيت انكارناپذير در زندگى بشر است و ايمانِ به اين دو، از اركان اساسى دين، و از جمله اصول قطعى در باورِ مؤمنان است. از اين رو، منكرانِ مرگ و برانگيخته شدن، كه از منزلگاههايى چون دوران رَحِم مادر و تولّد و كودكى و جوانى و ... گذر كرده‌اند و مرگ و منزلهاى پس از آن را نيز، در قلمرو هستى خويش در پيش دارند، از جانب خداى تعالى سرزنش شده‌اند:

نَحْنُ خَلَقْنَاكُمْ فَلَوْلَا تُصَدِّقُونَ. أَفَرَأَيْتُم ما تُمْنُونَ. ءَأَنتُمْ تَخْلُقُونَهُ أَمْ نَحْنُ الْخَالِقُونَ. نَحْنُ قَدَّرْنَا بَيْنَكُمُ الْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ. عَلَى‌ أَن نُبَدِّلَ أَمْثَالَكُمْ وَنُنْشِأَكُمْ فِي مَا لَا تَعْلَمُونَ. وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ النَّشْأَةَ الْأُولَى‌ فَلَوْلَا تَذَكَّرُونَ.[٢] ما شما را آفريده‌ايم [و از آينده شما باخبريم‌]، پس چرا باور نمى‌داريد؟ آيا آب منى را كه ديده‌ايد؟ آيا شما آن را مى‌آفرينيد يا ما آفريننده‌ايم؟ ما مرگ را ميان شما مقدّر كرديم، و كسى بر ما پيشى نگرفته و ناتوان نيستيم از آنكه به جاى شما ديگرانى همچون شما آفريديم. و شما را در آنچه نمى‌دانيد، از نو بيافرينيم؛ و هر آينه، شما آفرينش نخست (زندگى دنيوى) را دانسته‌ايد؟ پس چرا ياد نمى‌كنيد و پند نمى‌گيريد؟

وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ مِن سُلَالَةٍ مِن طِينٍ. ثُمَّ جَعَلْنَاهُ نُطْفَةً فِي قَرَارٍ مَّكِينٍ. ثُمَّ خَلَقْنَا النُّطْفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقْنَا الْعَلَقَةَ مُضْغَةً فَخَلَقْنَا الْمُضْغَةَ عِظَاماً فَكَسَوْنَا الْعِظَامَ لَحْماً ثُمَّ أَنشَأْنَاهُ خَلْقاً آخَرَ فَتَبَارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِينَ. ثُمَّ إِنَّكُم بَعْدَ

[١] - جمعه، آيه ٨

[٢] - واقعه، آيه ٥٧- ٦٢