اسرار خاموشان (شرح صحيفه سجاديه) - خلجي، محمد تقي - الصفحة ١٧ - ديباچهاى بر دعا
گفتند: اى پروردگار ما! به خويش ستم كرديم، اگر نيامرزيمان و نبخشايىمان، به راستى از زيانكاران خواهيم بود.
مرحوم فيض، در تفسير «كلمات» آورده است كه آدم (ع) چنين گفت:
لا الهَ إلّا أنَتْ سُبْحانَكَ اللّهم وَ بِحَمْدكَ عَمِلْتُ سُوءً وَ ظَلَمتُ نَفْسى فَاْغفِرْ لى وَ انْتَ خَيْرُ الْغافِرينَ. لا الهَ الّا انْتَ سُبْحانَكَ اللَّهمَّ وَ بِحَمْدِكَ عَمِلْتُ سُوءً وَ ظَلَمتُ نَفْسى فَاغْفِرْ لى وَ ارْحَمْنى وَ انْتَ خَيرُ الرَّاحَمينَ. لا الهَ الّا انْتَ سُبْحانَكَ اللَّهمَّ وَ بِحَمْدِكَ عَمِلْتُ سُوءً وَ ظَلَمتُ نَفْسى فَتُبْ عَلَىَّ انَّكَ انْتَ الّتوّابُ الرَّحيمُ.[١] بار خدايا! پاكى و ستايش، تو راست. معبودى جز تو نيست. بد كردم و به خويشتن ستم ورزيدم. پس مرا بيامرز كه تو بهترينِ آمرزندگانى.
بار خدايا! پاكى و ستايش، تو راست. معبودى جز تو نيست. بد كردم و به خويشتن ستم ورزيدم. پس مرا بيامرز و رحمت فرما كه بهترينِ مهربانانى.
بار خدايا! پاكى و ستايش، تو راست. بد كردم و به خويشتن ستم ورزيدم.
پس به مهر و بخشايش خود بر من باز گرد و مورد مهرت قرار ده و توبهام را بپذير، كه تو توبهپذيرِ مهربانى.
٢. حضرت نوح (ع)، چون در هدايت كافران كارى از پيش نبرد، به نيايش پرداخت و گفت:
اى پروردگار من! از سركشان بر روى زمين، كسى بر جاى مگذار، كه اگر بگذارىشان، بندگان تو را گمراه مىكنند و جز تبهكار و ناباور نزايند. رَبّ اغْفِرْلى وَلِوَالِدَىَّ وَ لَمِنْ دَخَلَ بَيْتى مِؤمِناً وَ لِلْمُومنينَ وَ الْمُؤمِناتِ وَلاتَزِدِ الظَّالِمينَ الّا تَباراً.[٢] اى پروردگار من! مرا و پدر و مادرم را، و هر كه را كه
[١] - تفسير الصافى، ص ٢٩
[٢] - نوح، آيه ٢٨