عُمَر با اُمّ کلثوم (دختر علی) ازدواج کرد و چهل هزار درهم برایش کابین قرار داد . اُمّ کلثوم ، فاطمه و زید را برای عُمَر زایید و در حالی که زن عُمَر بود ، از دنیا رفت .

اگر بگوییم عُمَر در سال هفدهم با اُمّ کلثوم (که خردسال بود) ازدواج نمود و زید و رقیه و فاطمه را از او به دنیا آورد ، ولادت زید بن عُمَر ، پسر بزرگ اُمّ کلثوم ـ به یقین ـ قبل از سال بیستم می‌شود و این زید ، تا سال‌های ولایت سعید بن عاص بر مدینه (سال ٤٢ تا ٥٤ ھ) زنده ماند . معنای این سخن آن است که سعید بن عاص ، بر یک شخص بزرگسال نماز گزارد ، نه بر یک نوجوان یا کودک (آن‌گونه که در بعضی از اخبار هست) .

حتی اگر اهل سنت بخواهند با نقل‌های کتاب‌هاشان مخالفت ورزند و به آنچه در کتاب‌های شیعه آمده است ، استدلال کنند ،[٢٠٢] باز هم آن‌ها را سودمند نمی‌افتد ؛ چرا که اشکالات فراوانی بر آن وارد است . یکی از آن‌ها بقای عین اشکال اول می‌باشد .

زیرا مروان در زمان معاویه ، والی مدینه شد و معنای این سخن درگذشتِ اُمّ کلثوم در دوران معاویه است و این ، با نظر شیعه سازگاری ندارد که به حیات اُمّ کلثوم تا بعد از ماجرای کربلا قائل‌اند .

روایاتی که مرگ اُمّ کلثوم (دختر فاطمه) و نماز سعید بن عاص (یا ابن عُمَر یا مروان بن حکم) را بر او بیان می‌دارند و سخنانی که در شمار تکبیر بر جنازه

[٢٠٢]. در «الجعفریات: ٢٢٨» از جعفر بن محمد از پدرش ١ روایت شده است که فرمود: چون اُمّ کلثوم (دختر علی) درگذشت. مروان بن حکم ـ که در آن زمان امیر مدینه بود ـ برای نماز بر وی رهسپار شد. حسین ١ فرمود: اگر سنت نبود ، نمی‌گذاشتم مروان بر وی نماز گزارد.

معنای این سخن آن است که درگذشت اُمّ کلثوم در ولایت سعید بن عاص بر مدینه رخ نداد ، بلکه در ولایت مروان بن حکم واقع شد.