معمای یک ازدواج - الشهرستاني، السيد علي - الصفحة ٤٠
این معنا بر زبان عُمَر آمده است که به علی علیهالسلام گفت : «إن تَعِشْ ، تَکْبُر» ؛[٧٦] اگر زنده بماند ، بزرگ میشود .
نیز در متون دیگری میبینیم که وی خُردسال بود «تَلْعَبُ مَعَ الـجَواري» ؛[٧٧] با دخترکان ، بازی میکرد .
عُمَر وی را از پدرش گرفت تا با محیط جدید اُنس یابد و آنگاه که بالغ شد با وی آمیزش کند ، لیکن پیش از بلوغ وی از دنیا رفت .
از این رو ، امام ١ به دارالإماره شتافت ، دست دخترش را گرفت و به خانه آورد تا در منزل آن حضرت ، دوران عدّه را سپری سازد ، نه در دارالإماره .
مؤید این قول ، سخن مسعودى است که در مُروج الذَّهب اُمّ كلثوم دختر على ١ را در شمارِ مادرانِ فرزندانِ عُمَر نمىآورد ، بلكه عبدالله و عُبَيدالله و حَفْصَه و زيد و عاصم را از يک مادر میشمارد ،[٧٨] و زید دیگری را از اُمّ کلثوم دیگری نام نمیبرد .
این رویکرد مسعودی ـ دست کم ـ نادرستی این سخن مشهور را مینمایاند که اُمّ کلثوم ـ دختر علی ـ برای عُمَر ، زید و رُقیه را زایید .
قول هشتم : ازدواج ثمربخش عُمَر با اُمّ كلثوم
قول هشتم كه ميان اهل سنت مشهور مىباشد اين است كه عُمَر با اُمّ كلثوم ازدواج كرد و با او همبستر شد و او را به زید و رقیه (و بنابر قولی ، به فاطمه) باردار ساخت [و این سه فرزند برای عُمَر به دنیا آمد] .
این دیدگاه ، گرچه نزد اهل سنت مشهور است ، لیکن از نظر علمی و
[٧٦]. مختصر کتاب الموافقة: ١٤٨. این جمله ، از فشارهای عُمَر برای ازدواج با اُمّ کلثوم به شمار میرود. معنای سخنش این است: اُمّ کلثوم را به من ده ، اگر نزدم بماند ، بزرگ میشود.
[٧٧]. مُصنّف عبد الرّزاق ٦: ١٦٢ ـ ١٦٣ ، حدیث ١٠٣٥١ و ١٠٣٥٤.
[٧٨]. مروج الذهب ٢: ٣٢١.