از آنجا كه اعمال ظاهرى عُمَر ، اسلامى بود [و خود را مسلمان مى‌نماياند] شهادت به يگانگى خدا و پيامبرى حضرت محمد ٠ مى‌داد ، ازدواج اُمّ كلثوم با وى منع شرعى نداشت .

چرا که ضرورت ، به انسان اجازه می‌دهد سخن کفر را بر زبان آورد . لوط پیامبر ، کافران را به ازدواج با دخترانش فراخواند ، رسول خدا ٠ پیش از بعثت ، دخترانش را به دو کافر بت‌پرست داد .

شریعت اسلام ، ازدواج با یهود و نصارا و منافقان را مباح می‌داند . بر اساس قواعد آن ، دادنِ اُمّ کلثوم به عُمَر مانعی نداشت .

نكته چهارم

كسى كه مى‌گويد : نَصْب [و دشمنى] آنان ظاهر و علنى و مُحْرَز (ثابت) بود ، بر اين باور است كه اميرالمؤمنين ١ با آنان راه می‌آمد و برای مصلحتی بزرگ‌تر و اسلام ظاهری‌شان با آن‌ها معامله (و رفتار) مى‌كرد ، نه براساس كينه‌توزى واقعى آنان [با اسلام] .

اين كار براى پاس‌دارى از هدفى والا صورت مى‌گرفت يعنى اگر اينان بر ظاهر اسلام باقى بمانند ، بهتر از آن است كه شعائر اسلام براى هميشه از صفحه روزگار پاک شود .

اینـان به نامه امام على ١ استدلال می‌کنند که خطاب به اهل مصر می‌فرماید :

ديدم گروهى از مردم [اهل رَدّه و منافقانِ اطراف ابوبكر] از اسلام روى برتافتند ، نداى نابودى دين را سر مى‌دهند ! ترسيدم اگر اسلام و مسلمانان را يارى نرسانم ، شكاف یا ویرانی‌ای در اسلام پديد آيد كه مصيبتِ آن بر من بسى بزرگ‌تر از از دست دادن

[٨٩٧]. مجموعه رسائل سید مرتضی ٣: ١٤٩ ـ ١٥٠.