معنای سخن ابن سعد و صنعانی و کاشانی ، این است که اُمّ کلثوم ، در زمانِ کودکی به عقد عُمَر درآمد ، دخترکی نابالغ بود که عُمَر او را گرفت و به خانه‌اش درآورد تا با دخترکان و اولاد [عُمَر] بازی کند تا زمان بگذرد و بزرگ شود ، سپس به آمیزش جنسی با عُمَر تن دهد ، لیکن روشن خواهیم ساخت که اراده خدا این را نخواست و همبستری با وی صورت نگرفت و ارتباط میان آن دو ، در حدِ عقد باقی ماند .

از آنچه گذشت ، روشن شد که بر اساس تحلیلی که بیان داشتیم ، به طور قطع ، خواستگاری عُمَر از دختر فاطمه نبود ،[٥٣٨] بلکه دختر امام علی علیه‌السلام از غیر فاطمه علیها السلام بود که عُمَر به زور (و با تهدید عمویش عباس) او را به عقدش

[٥٣٤]. شرح ادب القاضی ٤: ١٢٩.

[٥٣٥]. طبقات ابن سعد ٨: ٤٦٣.

[٥٣٦]. مصنف عبد الرزاق ٦: ١٦٢ و ١٦٣ ، حدیث ١٠٣٥١ و ١٠٣٥٤.

[٥٣٧]. بدائع الصنائع ٢: ٢٤٠.

[٥٣٨]. این سخن را از باب جمع میان اقوال می‌گوییم.