عمویش حمزه ، گریه کنند با این سخن که فرمود : «ولکن حَمْزة لا بَواکي له»[٣١١] (لیکن حمزه ، گریه کننده ندارد) و خود پیامبر در غم از دست دادنِ عمویش حمزه ، گریست .

از ضد و نقیض گویی‌های شگفت این است که در بعضی از اخبار ، رفتار دوگانه‌ای را از عُمَر در ماجراها می‌بینیم .

با آنکه عُمَر گریه بر میت را برنمی‌تابد ، بر مرگ خالد بن ولید ، به گریه فرا می‌خواند ،[٣١٢] و خودش بر نُعمان بن مقرّن (و دیگران) می‌گرید ،[٣١٣] بالاتر از این‌ها ، بعد از بازگشت از سفر ـ به بیرون از مدینه ـ آن‌گاه که قبر دوستِ یهودی‌اش را می‌بیند ، اشک می‌ریزد .

این‌ها تناقضاتی [در رفتار عُمَر] است که باید اَبعاد و ملابساتِ آن‌ها را شناخت .

چگـونه می‌تـوان میان این مواضع عُمَر و رابطه قرابتی که در آن زمـان ادعا کرد ، گرد آورد ؟!

اگر او به راستى منزلت قرابت و نزديكان پيامبر را مى‌شناخت ، چرا از حكومت بنى‌هاشم مى‌ترسید و آنان را از خُمس غنيمت محروم ساخت ؟[٣١٤]

هنگامى كه قرابت با پيامبر ـ بنابر اعتراف عُمَر ـ داراى چنين امتياز معنوى

[٣١١]. سنن ابن ماجه ١: ٥٠٧ ، حدیث ١٥٩١؛ مستدرک حاکم ١: ٥٣٧ ، حدیث ١٤٠٧ (و جلد ٣ ، ص ٢١٥ و ٢١٧ ، حدیث ٤٨٨٣ و ٤٨٩١)؛ سنن بیهقی ٤: ٧٠ ، حدیث ٦٩٤٦؛ مصنف ابن ابی شیبه ٣: ٦٣ ، حدیث ١٢١٢٧.

[٣١٢]. صحیح بخاری ١: ٤٣٤؛ مصنف عبد الرزاق ٣: ٥٥٨ ، حدیث ٦٦٨٥؛ الإصابة ٨: ٩٩ ، رقم ١١٦٩٦.

[٣١٣]. الإستیعاب ٤: ١٥٠٦ ، رقم ٢٦٢٦؛ مصنف ابن ابی شیبه ٣: ٤٥ ، حدیث ١١٩٨١ ـ ١١٩٨٢.

[٣١٤]. سنن بیهقی ٦: ٣٤٥؛ سنن نسائى ٧: ١٢٩ ، حديث ٤١٣٤؛ مصنف ابن ابی شیبه ٦: ٥١٦ ، حدیث ٣٣٤٥٠.