به كلام عَمْرو بن عاص و ترفندش بنگريد كه چگونه با زيركى مى‌خواهد با اين سخنان نرم ، اندكى از رقّت آميخته به حسّ سياسى را در عُمَر برانگيزد تا در قساوت [قلب] عُمَر بن خطاب چنگى بيندازد و اُمّ كلثوم دختر على را به جاى اُمّ كلثوم دختر ابوبكر بنشاند ؛ زيرا اگر اين كار تحقق پذيرد آن گونه كه بر دختر ابوبكر مى‌ترسيد بر دختر على بيم ندارد ، بلكه اگر عُمَر بر اُمّ كلثوم ـ دختر على ـ بتازد ، على را مى‌آزارد ، و در اين كار براى اَمثال عَمْرو بن عاص جاى بسى شادمانى است و .

شگفتا ! چگونه عَمْرو بن عاص و عُمَر بن خطّاب بيم دارند كه جانشين ناشايستى براى ابوبكر در حق فرزندانش باشند و از رسول خدا در رفتار [نادرست] با دختر و نوه دخترى‌اش نمى‌ترسند ؟!

مگر این پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم نبود که فرمود : «هر که فاطمه را بیازارد ، مرا می‌آزارد»[٤٥٤] و در نقل دیگری فرمود : «هر که فاطمه را به خشم آورد ، مرا عصبانی می‌سازد» .[٤٥٥]

شنیده نشد که پیامبر بگوید : هر که ابوبکر را بیازارد ، مرا آزار می‌رساند (و مانند آن) .

این پیشنهاد و جابجایی اسفناکِ دختر ابوبکر را با دختر علی علیه‌السلام به چه چیزی می‌توان حمل کرد ؟

اين خوى و سرشت ، گوياى چيست ؟! آیا تلاش برای [ازدواج عُمَر با] نوه پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم و دختر امام علی علیه‌السلام است یا حفاظت از دختر ابوبکر ؟!

آيا ذكر اين ديدگاه‌ها در كتاب‌هاى اهل سنت امتيازى براى اصحاب رسول خدا به شمار مى‌رود ؟! یا اینکه نقص و عیبی بر دامن آن‌هاست ؟

چگونه آنان این روایات را بی‌محابا نقل می‌کنند ؟ این سیره آن‌ها ، چه

[٤٥٤]. بنگرید به ، ارشاد الساری ٨: ١١٤؛ شرح النَووی علی صحیح مسلم ١٦: ٣.

[٤٥٥]. مسند احمد ٤: ٣٢٨؛ حلیة الأولیاء ٢: ٤٠؛ سنن بیهقی ٧: ٦٤.