جـارود ، نزد عُمَر غـذا خورد . چون از خوردن غذا فارغ شد ، گفت : ای کنیز ، دستمالم را بیاور (یعنی مندیلی که با آن دستش را پاک می‌کرد) عُمَر گفت : دستـت را به تـه (و باسن) خـود بکش [و پاک کن] یا اینکه به حال خودش واگذار .[٣٩٦]

نقل این روایت‌ها از عُمَر ، زنان و حتی مردان را خوش نمی‌افتد ؛ زیرا دین ، جز پاکیزگی نیست و «النَّظافةُ مِنَ الإِیمان» (پاکیزگی از ایمان است) و طبع آدمی (خواه عرب یا عجم) به نظافت گرایش دارد و چرک داشتن و مالیدن دست را به کفش و پاک کردن دست را با کف پا ، نمی‌پسندد .

نقل این گونه روایت‌ها در کتاب‌های مهم تراثی (مانند : مصنّف عبدالرزّاق ، مصنّف ابن اَبی شیبه ، جامع الأحادیث سیوطی ، طبقات ابن سعد و دیگر کتاب‌ها) همزمان با اینکه این گونه رفتارها را از عُمَر می‌نمایاند (و اعتراف به چنین سیره‌ای در زندگی او می‌باشد) آسیب‌زاست .

این نصوص ، عُمَر را در سیمای حاکمِ کثیف (و بی‌بهداشت) و زورگویی می‌نمایاند که بر رعیت ، در پوشش تأدیب و مصلحت (و مانند آن) رفتار خشن و بی‌رحمانه‌ای دارد و این امر ، با ازدواج وی با زنی جوان و پاک‌دامن و ارجمند (که از خاندانی با شرافت و کرامت و پرپیشینه در اسلام است) جور درنمی‌آید .

[٣٩٤]. الجامع في السنن: ٢٢١.

[٣٩٥]. طبقات ابن سعد ٣: ٣١٨؛ کنز العمال ١٢: ٢٧٥ ، حدیث ٣٥٩٢٨.

[٣٩٦]. المجـالسـة وجواهـر العلم (دینوری): ٩٨ ، رقم ٥٨٥؛ کنز العمال ١٢: ٦٣٢ ، حدیث ٣٥٩٤٩.