اهل سنت خلفا را معصوم نمی‌دانند ، حتی عصمت پيامبر را تنها در ابلاغ وَحْى منحصر مى‌سازند . معناى سخنشان اين است كه آنان به تخطئه رسول گرامى اسلام در موضوعات خارجى ـ و حتى در آن دسته از احكام شرعى كه وحيى از سوى خدا نازل نشده است ـ معتقدند ؛ زيرا پيامبر در اين عرصه مجتهد است و مجتهد ، گاه به خطا مى‌رود و گاه به واقع دست مى‌يابد و به صواب سخن مى‌گويد .

این امر ، با صرف نظر از واقع خلیفه‌شان است و بدین ترتیب ، خدشه در اقوال و افعال وی ، جایز می‌باشد ؛ زیرا وی ، از رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم با عظمت‌تر نمی‌باشد .

ارائه سیره تاریخی این افراد و بیانِ وقایع و رویدادهای خُلفا ، بیانگر خطا و جهل آنان در بسيارى از احكام و موضع‌گيرى‌هاست ، لیکن ما برنمی‌تابیم ـ که به طور معکوس ـ اين سخن را بر ساحت رسول امين ٠ بکشانیم تا نتيجه بگيريم كه آن حضرت [نيز] خطا مى‌نمود يا در احكام شرعى اجتهاد مى‌كرد ؛ زيـرا آن حضرت به وحى متصل بود ﴿عَلَّمَهُ شَـدِيدُ الْقُوَى﴾؛[١٣٥] موجودی بس نیرومند ، او را تعلیم داد .

پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم تعاليم و ديدگاه‌هاى خود را از وحى مى‌گرفت ، و نيازى به اجتهاد و فتوا ـ طبق ظن و گمان ـ نداشت .

آرى ، اهل سنت به اين قول گرويده‌اند تا از خلال پايين آوردن شأنِ پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم (در سطح یک فرد عادی) مرتبه بعضى از صحابه را بالا آورند . از اين رو قائـل‌اند كه خداى متعال پيامبرش را بر گرفتن فِديه از اسـيران بـدر عتاب كرد ، و نـزولِ عـذاب نزديک شد و اگـر فرود مى‌آمد کسی جز «عُـمَر» نجات نمى‌يافت .[١٣٦]

[١٣٥]. سوره نجم (٥٣) آیه ٥.

[١٣٦]. نگاه كنيد به ، تفسير فخر رازى ١٥: ١٥٨؛ المبسوط (سرخسى) ١٠: ١٣٩؛ الاحتجاج ٢: ٢٤٩.