وامحمدا ، واجدّا ، وانبیّا ، وا ابوالقاسما ، وای علیا ، واجعفرا ، واحمزتا ، واحسنا ، این حسین است که در میدان افتاده ، در کربلا از پا درآمده ، سرش را از پشت گردن بریده‌اند ، عمامه و ردایش را ربوده‌اند .[٢٨٥]

بنابراین ، اُمّ کلثومی در واقعه کربلا هست که همان «زینب» است و اُمّ کلثوم دیگری (غیر از عقیله بنی هاشم) [در ماجرای کربلا] وجود دارد و رفتارهای قهرمانانه‌ای از خود بروز می‌دهد و خطبه‌های انقلابی بر زبان می‌آورد . آن‌گاه که عُمر بن سعد بر خیمه‌ها یورش آورد ، خطاب به او ، می‌گوید :

ای ابن سعد ، خدا بین ما و تو حکم کند و از شفاعت جدّمان محرومت سازد و از حوضش تو را نیاشاماند ؛ چنان که تو به قتل نوه پیامبر فرمان دادی و به کودکانش رحم نکردی و بر زنانش دل نسوزاندی .[٢٨٦]

نیز حکایت شده است که چون آنان خواستند امام سجاد ١ را بکشند ، اُم کلثوم خود را روی آن حضرت انداخت و گفت :

وای از رسوایی ، وای از کمی یاور ! ای قوم ، اگر ـ ناگزیر ـ

[٢٨٣]. نفس المهموم: ٣١٥.

[٢٨٤]. ینابیع المودّة ٣: ٧٨.

[٢٨٥]. بحار الأنوار ٤٥: ٦٠.

[٢٨٦]. نور العین (اسفرایینی): ٦٣.