حسین او را کنار کشید و به بُردباری فراخواند و فرمود : به عزای خدا ، خود را تسلّی ده و به قضای الهی خرسند باش ! ساکنان آسمان‌ها فانی می‌شوند و اهل زمین ، می‌میرند و هیچ کس باقی نمی‌ماند .

در اللهوف از حسین ١ روایت شده است که فرمود :

خواهرم ، اُمّ کلثوم و تو ای زینب ، و تو ای فاطمه ، و تو ای رباب ، به یاد داشته باشید که در قتل من ، گریبان ندرید و صورت نخراشید و یاوه بر زبان نیاورید.[٢٨١]

نیز از امام حسین ١ روایت شده است که بعد از شهادت علی اکبر ، به اُمّ کلثوم فرمود :

خواهرم ، تو را سفارش می‌کنم که به فرزند خردسالم نیکی کنی .

اُمّ کلثوم ، گفت : برادرم ، این طفل ، سه روز است که آب نیاشامیده است ، از این قوم ، جرعه آبی برای او بخواه امام ١ طفل را گرفت و به طرف دشمن به راه افتاد .

در مقتل خوارزمی (و دیگر منابع) آمده است که امام سجاد ١ در حالی که بیمار بود ، عَزم جهاد کرد . آن حضرت توان حمل شمشیرش را نداشت . اُمّ کلثوم ، پشت سر وی صدا می‌زد : دلبندم ، بازگرد ! امام سجاد ١ فرمود : ای عمه ، بگذار پیشاپیش فرزند رسول خدا بجنگم .

حسین ١ فرمود : ای اُمّ کلثوم ، او را بگیرید و باز گردانید ؛ زمین نباید از نسل آل محمد ، تهی بماند .[٢٨٢]

نیز از آن حضرت روایت شده است که در وداع آخرش به اُمّ کلثوم گفت :

[٢٨٠]. الفتوح ٥: ٨٤.

[٢٨١]. اللهوف: ٤٩.

[٢٨٢]. مقتل الحسین ٢: ٣١ ـ ٣٢.