این سخن امام صادق ١ را به یاد داریم که فرمود : آنچه را از من شنیدید که به نگرش سنی‌ها شبیه است ، در آن «تقیه» هست و آنچه را که دیدید به قول آن‌ها نمی‌ماند ، در آن «تقیه» وجود ندارد . [٨٢٣]

نیز مستند [چگونگی] نماز بر جنازه‌ها ، روایت ابن بُکیر و عمّار ساباطی و حَلَبی است ، نه آنچه شیخ طوسی در «الخلاف» از عمّار بن یاسر (= عمّار بن اَبی عمّار) حکایت می‌کند .

اما روایت قَدَّاح در میراث [غرق شدگان و زیر آوار رفته‌ها] بسا تقیه‌ای از امام ١ صادر یا نقل شده باشد و این روایت ، نزد بزرگان ما متروک است ؛ به خاطر :

— مجهول بودن جعفر بن محمد قمی ، نزد مجلسی .[٨٢٤]

— ضعیف بودن این روایت ، به نظر محقق اردبیلی[٨٢٥] و محقق سبزواری .[٨٢٦]

— مخالفت این روایت با اصول مذهب ، چنان که اردبیلی آشکارا آن را بیان

[٨٢٣]. تهذیب الأحکام ٨: ٩٨ ، حدیث ٣٣٠.

[٨٢٤]. ملاذ الأخیار ١٥: ٣٨٢.

[٨٢٥]. مجمع الفائدة والبرهان ١١: ٥٢٩.

[٨٢٦]. کفایة الأحکام ٢: ٨٧٩ (در این مأخذ می‌خوانیم: روایت ضعیف است و اصحاب احتمال قرعه را در اینجا نیاورده‌اند).