از رهگذر این ازدواج ، می‌خواستند ماجرای «فدک» را لاپوشانی کنند . این معنا در سخن حمّاد بن اسحاق بغدادی ، متوفای سال ٢٦٧ هجری (که اندکی بعد می‌آید) به چشم می‌خورد .

بسا خواستگارى ابوبكر از فاطمه علیها السلام نیز مؤيد اين مطلب باشد امّا پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم به وی هم دست رد زد .

گويا امام صادق ١ به اين سخن اشاره دارد ، آنجا كه مى‌فرمايد :

لا يَرْجِعُ الأمرُ والخلافةُ إلى آل أبي بكر وعُمَر أبداً وذلك أَنّهم نَبَذُوا القرآنَ وأَبْطَلوا السُنَنَ وعَطَّلُوا الأحكامَ ؛[٣٢١]

امر [امامت[ و خلافت هرگز به آل ابوبكر و عُمَر باز نمى‌گردد بدان جهت كه آنان قرآن را ]به دور[ افكندند و سنت‌هاى ]الهى] را باطل ساختند و احكام خدا را واگذاشتند .

اينها همه با چشم پوشى از اين است كه اهل سنت و عُمَر ، سـخن رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم را[٣٢٢] به درستى نفهميدند يا دريافتند و با مغالطه ، تحريف كردند ؛ زيرا مراد پيامبر اين بود كه نَسَبِ آن حضرت در چارچوب مفهوم دينى [امامت] باقى و پايدار مى‌ماند و اين مهم با على و حسن و حسين و فرزندانِ حسين ٤ نمود می‌یابد ؛ امامان دوازده‌گانه‌اى كه همواره ، مایه عزت دين‌اند ،[٣٢٣] نُه فرزند از نسل حسين ، كسى كه او از [نسل[ رسول خداست و ]بقاى دين] و رسول خدا از اوست . [٣٢٤]

[٣٢١]. الكافى ٢: ٦٠٠ ، حديث ٨؛ و نگاه كنيد به ، تفسير عيّاشى ١: ٥ ، حديث ٧.

[٣٢٢]. این سخن پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم که فرمود: هر حَسَب و نَسَبی ، پایان می‌یابد مگر حَسَب و نَسَب من.

[٣٢٣]. صحيح مسلم ٣: ١٤٥٣ ، حدیث ١٨٢١؛ مسند احمد ٥: ٩٦ و ٩٨ ، حدیث ٢٠٩٤٣ و ٢٠٩٦٢؛ سنن ابى داود ٤: ١٠٦ ، حدیث ٤٢٨٠.

[٣٢٤]. این حدیث را که پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم فرمود: «حسین منّي وأنَا من حسین» (حسین از من است و من از حسین) افزون بر شیعه ، ده‌ها تن از محدثان اهل سنت روایت کرده‌اند. بنگرید به ، الأدب المفرد: ١٠٠ (چاپ قاهره)؛ مسند احمد ٤: ١٧٢ (چاپ میمنیّة)؛ سنن ابن ماجه ١: ٦٤ (چاپ التازیة ، مصر)؛ صحیح ترمذی ٣: ١٩٥ (چاپ الصادی ، مصر)؛ احقاق الحق ١١: ٢٦٥ ـ ٢٧٨.