بر این مطلب دلالت دارد آنچه را شیخ طوسی ـ به اسنادش ـ از سعد بن عبدالله ، از ابوجعفر ، از جعفر بن محمد بن عبیدالله ، از عبدالله بن میمون قدّاح ، از امام باقر ١ از پدرش ١ روایت می‌کند (تهذیب الأحکام ٤ : حدیث ٩٠٧ ، باب وجوه الصیام) .

لیکن بر اساس مطلبی که خواهد آمد ، این نقل ثابت نیست . [٧٦٠]

بنابراین ، بدان سبب که عبدالله بن میمون بن اسود ، از کسانی است که نجاشی او را توثیق می‌کند و کتابی بدو نسبت می‌دهد و طریق خویش را به او می‌آورد (و با مدنظر قرار دادن شرایط سیاسی که وی (و امثال او) در آن می‌زیستند) باید گفت که وی شخصی ثقه است و جای بگو مگو درباره وی نیست . پدرش ، میمون بن اسود نیز در چنین شرایطی می‌زیست .

آیة الله خویی ٥ در شرح حال وی ، از کُلَینی روایتی را می‌آورد که از آن مدح میمون قدّاح به مشام می‌رسد ؛ زیرا می‌گوید :

بعید نمی‌نماید که میمون قدّاح از موالیان ایشان ١ به شمار می‌آمد از این نظر ولایشان برای آنان ٤ بود .

از روایت به دست می‌آید که وی از خصوصی‌ترین اصحابِ آنان ٤ بود . سخن ابن شریح که می‌گوید : «فإنّه منهم» (وی از آن‌هاست) بر آن دلالت دارد .

در این تعبیر ، مدح بزرگی نهفته است جز اینکه روایت به خاطر

[٧٦٠]. معجم رجال الحدیث ١١: ٣٧٨ ـ ٣٨٠ ، رقم ٧١٩٧.