معمای یک ازدواج - الشهرستاني، السيد علي - الصفحة ١٩١

آری ، عاتکه ـ به راستی ـ زیبا بود و دل مردانی امثال عُمَر را می‌ربود . متون تاریخی به این امر ، رهنمون‌اند .

در الإستیعاب آمده است :

عبدالله (فرزند ابوبکر) با عاتکه ازدواج کرد . وی ، زنی خوش‌چهره و زیبا بود ، سیمای دل‌ پسندی داشت . عبدالله دل ‌باخته‌اش شد و این شیدایی ، او را از جنگ و جهاد بازداشت . پدرش امر کرد که او را طلاق دهد ، عبدالله سرود :

ـ می‌گویند عاتکه را طلاق ده و به جایش خیمه زن و بنشین [آیا[ نفس انسان ]پس از پوشیدن جامه نرم و لطیف] لباس خشن را آرزو می‌کند ؟!

ـ جدایی‌ام از زن و فرزندی که گرد آوردم در این سن ، از کارهای سنگین و دشوار است .

ـ حکایت من با زنم ، حکایت ناقه کُرّه از دست داده است که پیش از شتران باردار کُرّه دوست ، در پی کُرّه‌اش برمی‌آید .

پدرش آن قدر به گوش عبدالله خواند تا اینکه وی او را طلاق داد ، اما دلش پیش عاتکه بود . روزی ابوبکر شنید که عبدالله می‌خواند :

ـ ای عاتکه ، تا خورشید برمی‌فروزد و کبوتر قمری طوق‌دار نوحه سر می‌دهد ، تو را از یاد نمی‌برم .