عُمَر ، علی را صداز زد و درِ گوشی چیزی به او گفت . سپس علی به صُفَّه آمد ، عباس و عقیل و حسین را [در آنجا] یافت و درباره ازدواج اُمّ کلثوم با آن‌ها مشورت کرد .

عقیل برآشفت و گفت : ای علی ، گذشت روز و ماه و سال ، تو را در امورت سرگم‌تر ساخت . والله ، اگر [آنچه را در سر داری] انجام دهی ، به حتم و یقین ، چنین و چنان خواهد شد ، چیزهایی را برشمرد و در حالی که جامه‌اش را می‌کشید ، رفت .

علی به عباس گفت : به خدا سوگند ، این سخن عقیل خیرخواهانه نبود ، تازیانه عُمَر او را به این بیان واداشت .

ای عقیل ، والله بدان این کار برای رغبت به تو نیست ، لیکن عُمَر به من خبر داد که از پیامبر شنید که می‌فرمود : هر سَبَب و نَسَبی ، روز قیامت ، پایان می‌یابد مگر سبب و نَسَب من .

عُمَر خندید و گفت : وای بر عقیل ، نابخرد احمق ![٦٨٢]

[٦٨١]. المعجم الأوسط ٦: ٣٥٧ ، حدیث ٦٦٠٩؛ و به نقل از آن در مجمع الزوائد ٤: ٢٧٢ ، سنن بیهقی ٧: ٦٤ و ١١٤ و ١٣٩ ، حدیث ١٣١٧٢ و ١٣٤٣٨ و ١٣٥٧٤.

[٦٨٢]. المعجم الکبیر ٣: ٤٤ ، حدیث ٢٦٣٣ ، مجمع الزوائد ٤: ٢٧٢.