دکتر بنت شاطی در کتاب سُکینه بنت الحسین به پدیده اختلاط میان نام‌ها و کنیه‌ها و تأثیر آن‌ها بر وقایع و رویدادها ، پی می‌برد . وی متونی را از ابن عماد حنبلی درباره ازدواج سُکینه (دختر حسین ١) می‌آورد و اینکه آنان به ترتیب زیر بودند :

مُصعب بن زُبَیر ، عبدالله بن عثمان بن عبدالله بن حکیم بن حزام ، زید بن عَمْرو بن عثمان بن عفّان [١٧٩]

بنت شاطی (پس از ذکر آنچه استاد توفیق فُکیکی بیان می‌دارد) سخنی را از سید عبدالرزّاق موسوی مقرّم در کتاب «السیّدة سُکینة» می‌آورد که وی با پسر عمویش ، عبدالله اکبر (فرزند امام حسن ١ که در کربلا هنگام مبارزه کشته شد)[١٨٠] ازدواج کرد ، و بعد از عبدالله ، مُصعب بن زبیر او را گرفت .

سپس سخنی را از مصعب زبیری در نسب قریش می‌آورد که در آن نامِ شوهر پنجم سکینه هست در ادامه می‌گوید :

اسامی به طور شگفت‌آور ـ بلکه بی‌قاعده ـ به هم آمیخته‌اند تا آنجا که یک نام ، دو قسمت شده است و هر بخش آن را جداگانه آورده‌اند . در نتیجه با این دو نیمه کــردن ، دو شوهر برای سکینه به وجود آمده است . شوهر سکینه «عبدالله بن عثمان بن عبدالله بن حکیم بن حزام» دو نیمه شده است و از آن ، دو شوهر به نام‌های «عبدالله بن عثمان»[١٨١] و «عَمْرو بن

[١٧٩]. شذرات الذهب ١: ١٥٤.

[١٨٠]. السیّدة سکینة بنت الحسین: ١٢٢ (اثر فُکیکی) نیز بنگرید به ، مقتل الحسین: ٣٦٨ ، اثر مقرم.

[١٨١]. در «شذرات الذهب» می‌خوانیم: مُصعب بن زبیر با سکینه ازدواج کرد ، پس از وی ، عبدالله بن عثمان بن عبدالله بن حکیم بن حزام و سپس زید بن عَمْرو بن عثمان بن عفّان ، با او زناشویی نمود.

در «الوافی بالوفیات ١٥: ١٨٢» آمده است: مُصعب بن زبیر با سکینه ازدواج کرد. پس از هلاکت وی ، عبدالله بن عثمان بن عبدالله بن حکیم بن حزام ، وی را زن خود ساخت. (نیز بنگرید به ، المحبر: ٢٣٧).