بدین ترتـیب ، پاسخ ادعای دوم و سـوم را از لابلای سخن مجلسی و سید مرتضی (و دیگران) دریافتیم و اینکه آمیزش جنسی مرد کافر با زن مسلمان ، زنای محض نیست ؛ به ویژه آن‌گاه که پدر و دختر ، ناچار و زیرِ فشار باشند .

کسی که با زور و اجبار به این زناشویی روی می‌آورد ، زناکار است ، نه دختر و سرپرست وی و کسی که واسطه شده است .

باری ، اين ازدواج ، مصداقى براى اين سخن خداى متعال است كه فرمود :

﴿إِلاَّ مَنْ أُكْرِهَ وَقَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِيمَانِ﴾ ؛[٩٠٣]

مگر كسى كه مجبور شود [و از سر ناچاری کفر را بر زبان آورد] و قلبش به ايمان مطمئن باشد .

ازدواج‌های اجباری

اينكه سبب و عامل اين ازدواج ، اجبار باشد ، بعيد نمى‌نمايد . تاريخ سلطه‌گران ، از این دست رخدادهای زورگویانه بسیار دارد . گرچه بعضی از این ازدواج‌ها با رضایتِ خاطر صورت گرفت ، امّا گاه این چهار چوبه را یافت و در واقع ، چنین نبود و بعضی از آن‌ها هرگز پایه و اساسی نداشت .

اکنون نمونه‌هایی از آن‌ها را می‌آوریم :

١ - عبدالله بن اَوْد

حَجّاج ثقفى ، دو تن از ياران اميرالمؤمنين ١ ـ اَسماء بن خارجه فَزارِى و

[٩٠٢]. مرآة العقول ٢٠: ٤٥.

[٩٠٣]. سوره نحل (١٦) آيه ١٠٦.