آری ، پس از آنکه از سوی اهل سنت در ماهواره‌ها و صفحات «وب» به این مسئله دامن زده شد ، به وارسی آن پرداختیم وگرنه نمی‌خواستیم آن را بگسترانیم و سخن را به درازا کشانیم .

این پرونده را با الهام از این سخن خدای متعال گشودیم که می‌فرماید : ﴿لاَ يُحِبُّ اللهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلاَّ مَنْ ظُلِمَ﴾ ؛[٨٦٦] خدا بَدْ دَهَنی را دوست نمی‌دارد مگر از کسی که بر او ستم رود .

ما در دعواها و دشنام‌ها با اهل سنت درنمی‌آییم ، بلکه برای کسانی که به وقوع این ازدواج استدلال می‌کنند (از رهگذر همین بحث) پرسش‌هامان را مطرح می‌سازیم و در انتظارِ پاسخ آن‌ها می‌مانیم و می‌کوشیم جروبحث‌هایمان علمی و به دور از تعصّب باشد .

مطالبی در این کتاب هست که عواطف اهل سنت را جریحه‌دار می‌سازد ، آن را انکار نمی‌کنیم ؛ زیرا حقیقت ، تلخ است و این بحث‌ها واکاوی‌های جدید و رویکردهایی‌اند که آن‌ها نمی‌شناسند یا نشنیده‌اند یا پیش از این ، آن گونه که باید آن‌ها را نشناخته‌اند .

آنچه را نقل کرده‌ایم ، از متون قدیمی است که در کتاب‌های آن‌ها وجود دارد و زاییده تلقین‌ها و تخیّل‌های ما نمی‌باشد .

این‌ها قلب هر مسلمانِ غیرتمند را می‌رنجاند و بروز آن‌ها را از هیچ انسانی نمی‌پذیرد . چگونه ممکن است این‌ها از پیشوایان و شخصیت‌هایی صادر شود که بسیاری از مسلمانان آن‌ها را تقدیس می‌کنند ؟!

ازدواج عُمَر با فاطمه (دختر ولید) و دختر فاطمه ، اُمّ حکیم (دختر حارث)

[٨٦٦]. سوره نساء (٤) آیه ١٤٨.