بعضی پنداشته‌اند که شخصیتِ عبدالله بن میمون و شخصیتِ پدرش (میمون قدّاح) در کتاب‌های فِرَق و مذاهب ، با آنچه در کتاب‌های رجالی شیعه هست ، اختلافِ جوهری دارد .

در کتاب‌های فِرقِ اسلامی می‌نگریم که عبدالله و پدرش قدّاح ، از دسیسه‌گران علیه اسلام و از منادیان تفرقه و از رهبران اسماعیلیه و قرامطه است که میان «عراق» و «مغرب» در رفت و آمد بودند تا پایگاه‌های مخفی را بنیان نهند . آنان اندیشه‌های ویرانگری را نشر می‌دادند (مانند این سخنشان که : واجباتی همچون نماز و حج ، رجال و شخصیت‌هایند) بعضی از منکرات را مباح می‌دانستند ، حتی محمد بن عبدالکریم شهرستانی ، ادعا می‌کند که میمون قدّاح ، بنیان گذار دعوت قرامطه است .[٧٦٤]

محمد بن مالک یمانی ، در کشف أسرار الباطنیّة بر این باور است که قدّاح

[٧٦١]. معجم رجال الحدیث ٢٠: ١٢٥ ، رقم ١٢٩٧٨.

[٧٦٢]. تنقیح المقال ٣: ٢٦٥ (چاپ قدیم)؛ نیز بنگرید به ، قاموس الرجال ١٠: ٢٦ ، رقم ٧٩٠٨.

[٧٦٣]. کتاب الرجال: ٢٨٢.

[٧٦٤]. بنگرید به ، اعیان الشیعه ٨: ٨٥.