شیخ طوسی ٥ گاه میمون بن اَسود قدّاح را از اصحاب امام سجاد ١ می‌شمارد و گاه او را از اصحاب امام باقر ١ می‌آورد و می‌گوید : میمون قدّاح (از موالی بنی مخزوم) اهل مکه بود ؛[٧٥٧] و گاه وی را از اصحاب امام صادق ١ به شمار می‌آورد و می‌گوید : میمون قدّاح (از موالی بنی هاشم) مکّی است ، از امام باقر و امام صادق ٣ روایت می‌کند .

بَرْقی ، قَدّاح را از اصحاب امام باقر و صادق ٣ می‌شمارد و می‌گوید : «میمون قدّاح ، مولای بنی مخزوم» و در دوّمی ، می‌افزاید «مکّی بود» . [٧٥٨]

به عبارتی که بر توثیق قدّاح صراحت داشته باشد ، دست نیافتیم .

ابن قدّاح

نجاشی ، می‌گوید :

عبدالله بن میمون بن اَسود قدّاح (وابسته به بنی مخزوم) تیرها را پرداخت می‌کرد . [٧٥٩] پدرش (قدّاح) از امام باقر و امام صادق ٣ روایت می‌کند و خودش

[٧٥٦]. رجال شیخ طوسی: ١٤٥ ، رقم ١٥٨٣.

[٧٥٧]. همان ، ص ٣٠٩ ، رقم ٤٥٧٥.

[٧٥٨]. معجم رجال الحدیث ٢٠: ١٢٥ ، رقم ١٢٩٧٨.

[٧٥٩]. عبارت عربی چنین است: «یَبْرِی القِداح» ، [نوک[ تیرها را صیقل می‌داد ]و برای پرتاب آماده می‌ساخت].

در «فرهنگ فرق اسلامی: ٤٩ ، اثر دکتر محمد جواد مشکور ، چاپ چهارم ، ١٣٨٤ ش» آمده است:

«میمون قداح و پسرش عبدالله: میمون ، اصلاً از مردم خوزتستان بود و شغل کحالی و چشم پزشکی داشت و آب مروارید را عمل می‌کرد و بدان سبب به القَدّاح ملقب گشت و از دعات بزرگ اسماعیلی به شمار می‌رفت».

در «دایرة المعارف تشیُّع ١١: ١٠١ ، چاپ اول ، ١٣٨٤» می‌خوانیم:

«عبدالله بن میمون بن الاَسود قَدَّاح ، محدث ارجمند و مورد وثوق شیعه ، از اصحاب امام باقر و امام صادق ٣ نسبتِ قدّاح از جهت حرفه او تیرتراشی است که در آن زمان رایج بوده است. وی ، اهل مکه و هم‌پیمان بنی مخزوم بود».

در «کتاب الجیم ٢: ١٣ ، اثر شیبانی (م ٢١٠ ق) چاپ قاهره ، ١٩٧٥ م» آمده است:

«وَالرَّدْع أن تَقْرَع بالسَّهْم الصَّخْرَة والحَجَر ، وأنشد:

ولا فائداً إن کان في النّاسِ فائدٌ

مَنیعاً لکم یَبْری القِداح وَیَرْدَعُ»