اين سخن به نظر مُبْهَم مى‌آيد ؛ زيرا مراد گوينده ـ عَمّار بن ابى عمار ـ را از نقل اين سخن درنمى‌يابيم ، و درباره آن مى‌توان چهار احتمال را مطرح ساخت :

١ - مقصود وى اين است كه سنت در اين زمينه ، جلو قرار دادن غلام [پسر بچه[ پیش امام ، و ]قرار دادن] زن به طرف قبله مى‌باشد .

٢ - سنت این است كه تكبير بر ميت چهار تاست ، نه پنج تا .

٣ - مرادش اين است كه نماز بر ميت ، براى امام يا امير مى‌باشد نه اولياى ميت ، و سنت به همين شيوه جارى است .

٤ - منظور تساوى ميان [جنازه] مُرده‌هاست ،[٧٤٠] نه حالت پلّکانی ؛ زيرا سعيد بن عاص آن‌ها را برابر هم قرار داد و صحابه آن را پذيرفتند .

یا اینکه وی ، از سنت ، چیز دیگری را در نظر داشت .

اگر مراد قول اَوّل باشد ، سخن درستى است ؛ زيرا سنت نزد ما اين است كه غلام پيش امام گذاشته شود ، و زن پس از غلام به سمتِ قبله .

در جوامع روايى ما احاديث صحيحى در اين باره وجود دارد .[٧٤١]

و اگر مقصود قول دُوّم باشد ، با فقه اهل بيت علیهم السلام ناسازگار است ؛ زيرا اهل بيت علیهم السلام بر ميت پنج تكبير گويند و چهار تکبیر را برنمی‌تابند .

چگونه امام حسن و امام حسين ٣ و محمد بن حنفيه اين كار ابن عمر را با

[٧٤٠]. در «المغنی٢: ٣٩٥ ، اثر ابن قدامه» آمده است: تسویه (هم‌ردیف قرار دادن جنازه‌ها) قول ابراهیم و اهل مکه و مذهب ابو حنیفه است؛ زیرا از عُمَر روایت می‌کند که سرهای مرده‌ها را مساوی هم قرار می‌داد.

[٧٤١]. نگاه كنيد به ، وسائل الشيعه ٣: ١٢٤ ، باب ٣٢.