خليل در «العين»[٧١٤] و صاحب بن عَبّاد در «المحيط»[٧١٥] و ابن سِيْده در «المحكم»[٧١٦] و اَزْهرى در «تهذيب اللغة»[٧١٧] ، غلام را اين گونه معنا مى‌كنند :

الغلام : الطارّ الشارب ؛

غلام : پسرى است كه تازه پشتِ لبش مو درآورده است .

در المصباح المنير (اثر فَيُّومى) مى‌خوانيم :

غلام ، پسر خردسال است و به طور مجاز بر مَرد اطلاق مى‌شود (به اعتبار ویژگی‌هایی که دارد) چنان که به کودک ، از باب مجاز «شیخ» (پیرمرد) گویند ، بدان اعتبار که سرانجام پیر می‌شود .

اَزْهری ، می‌نگارد :

شنيدم كه عرب به نوزاد پسر ، «غلام» مى‌گفت ، و به «كَهْل» (پير) «غـلام» مى‌گـفتـند و اين نوع كاربرد در سخن آنان رايج است .[٧١٨]

پس غلام ـ به طور حقيقى ـ اسم براى پسر صغير (خردسال) است و گاه به

[٧١٢]. این واژه «ماجِشُون» نیز ضبط شده است (م).

[٧١٣]. جامع الأمهات: ١٤٢ ، اثر ابن حاجب کردی مالکی.

[٧١٤]. العين ٤: ٤٢٢ ، ماده «غلم».

[٧١٥]. المحيط فى اللغة ٥: ٨٨.

[٧١٦]. المحکم والمحیط الأعظم ٥: ٥٣٧؛ لسان العرب ١٢: ٤٤٠.

[٧١٧]. تهذيب اللغة ٨: ١٤١.

[٧١٨]. المصباح المنير: ٤٥٢.