در حال حیض ، یا آمیزش با زنش از پشت و این سخن که به پیامبر گفت : «دیشب زینم را واژگون کردم» (و مانند این‌ها) اختصاص ندارد ، بلکه ضد و نقیض‌هایی در زندگی عُمَر وجود دارند که از موارد پیش بزرگ‌تر و رسواترند و اگر اَخبار نقل شده در این زمینه (و نسبت آن‌ها به عُمَر) درست باشند ، دین عُمَر را خدشه‌دار می‌سازند .

نمی‌دانم آیا برای رعایت حال توده مردم ، این خبرها را نقل نکنم (چنان که تاریخ نگاران این شیوه را پیموده‌اند) یا در راستای بیانِ حقیقت ، آن‌ها را بیاورم تا مطلب برای پژوهشگران و محققان (و کسانی که می‌خواهند به لایه‌های پنهان و نهفته امور پی ببرند) روشن گردد .

چگونه این اخبار در کتاب‌های قدیم (که جزو اصول نخست و میراث فرهنگی اسلام‌اند) هست و دستِ تصحیف و تحریف از سوی مُورّخانی به آن‌ها راه نیافت که آشکارا بیان می‌دارند بعضی از امور را برای رعایت حال توده مردم ، وانهاده‌اند .

چگونه اینان ، این اخبار را واننهادند و آوردند ؟

آیا آنان درنمی‌یافتند که این اخبار ، عُمَر و عبدالرّحمان بن حارث[٥٩٢] (و دیگر صحابه) را محکوم می‌سازد ؟

آیا نمی‌دانستند که نقل این‌گونه روایات ، برای صحابه یا کسانی که ادعای صحابی بودن آن‌ها شده است (مانند عبدالرّحمان بن حارث)[٥٩٣] اثباتِ جُرم است و عواطف مسلمانان و مقدسات آن‌ها را خدشه‌دار می‌کند ؟

[٥٩٢]. عبدالرّحمان بن حارث ، داماد عثمان بود؛ همو که عثمان او را در گروه جمع‌آوری قرآن گماشت. وی ، پدر عایشه ، همسر معاویة (فرزند ابو سفیان) و برادر «اُمّ حکیم» زنِ عُمَر ، است.

[٥٩٣]. ابن حجر در «الإصابة ٤: ٢٥٠ ، رقم ٥١١٥ و در جلد ٥ ، ص ٢٣ ، رقم ٦٢١٥» می‌گوید: گفته‌اند: عبدالرّحمان بن حارث در زمان حیات پیامبر ، ده ساله بود. مصعب ، این را حکایت کرده است و این سخن ، پنداری بیش نیست.