بلکه عُمَر ، اُمّ کلثوم را وامی‌داشت که از مرد بیگانه پذیرایی کند و اُمّ کلثوم و زنان مانند او را مجبور می‌ساخت که بی‌لباس [مناسب] روزگار بگذرانند ، سپس لب می‌جنباند که : آیا همین تو را کفایت نمی‌کند که مردم تو را دختر علی و زنِ عُمَر بنامند ؟! (در این رفتار زورگویانه عُمَر چه‌ها که نهفته نیست) .

اُمّ کلثوم ، تنها از مهر محروم نشد ، بلکه به عنوان زنِ عُمَر ، از ارث نیز محروم ماند (بر اساس آنچه در اعتراض آن بانو به حَفْصَه ـ پیش از این ـ گذشت) .

باری ازدواج عُمَر با دختر فاطمه ، با رضای خاطر ، به راستی بعید است . اما اگر از ازدواج زورکی و اجبـاری عُـمَـر سـخـن به میان آید ، این کار با دختر علی علیه‌السلام از غیر فاطمه علیها السلام (از باب جمع میان اقوال) امکـان دارد ؛ چرا کـه فراخوانِ پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم و امام علی علیه‌السلام و عُرف قبیله‌ای ، این بود که اولاد فاطمه علیها السلام به فرزندانِ جعفر (برادر امام علی علیه‌السلام) و عقیل و نوه‌های عمویش عباس ، تعلق دارند ، و دیگر دختران برای دیگران‌اند .

زینب (دختر فاطمه علیها السلام ) با پسر عمویش عبدالله بن جعفر ازدواج کرد ، رُقَیّه (دخترِ صهبای تغلبی) [٥٤٨] به همسری پسر عمویش مسلم بن عقیل درآمد ، نَفیسه با عبدالله بن عقیل (پسر عمویش) ازدواج کرد ، زینب صغرای کنیز زاده را پسر عمویش ، محمد بن عقیل گرفت و حتی کسانی از اینان که پس از وفات شوهرانِ بنی هاشمی‌شان ، ازدواج کردند به عقد فرزندان عباس بن عبدالمطَّلب ، درآمدند .

بدین ترتیب ، عَوْن و محمد (فرزندان جعفر طیّار) به اُمّ کلثوم کبرا (= زینب

[٥٤٧]. این تعبیرها را «عَمْرو بن عاص» و «مُغِیرة» درباره خواستگاری عُمَر از اُمّ کلثوم (دختر ابوبکر) به وی ، یادآور شدند (م).

[٥٤٨]. وی ، یکی از همسرانی امام علی علیه‌السلام (پس از درگذشت حضرت زهرا ٢) به شمار می‌آید. نقل است که وی از اسیران «عین التمر» بود.