آورده‌اند زنی در حالی بر عُمَر درآمد که سرش برهنه و طاسی‌اش نمایان بود . آن زن ، سراسـیمه شـد ، می‌خواست بگوید : «أبا حَفْص ، غَـفَرَ اللهُ لَـكَ» (ابو حَفص ، خدایت بیامرزد) به جای این جمله گفت : «اَبا غَـفْر ، حَفَصَ اللهُ لك» (ابو غَـفْر ، خدا وَرَت اندازد) .

عُمَر ، پرسید : چه می‌گویی ؟ آن زن ، می‌خواست بگوید : «فَرِقْتُ مِن صُلْعَتك» (از طاسی‌ات ، وحشت کردم) به جای این عبارت ، گفت : «صَلِعْتُ مِن فرقـتك» (از ترست ، طـاس شدم) .[٢٣٧]

[٢٣٣]. المنمق: ٤٠٥.

[٢٣٤]. المحبر: ٣٠٣.

[٢٣٥]. تاریخ دمشق ٤٤: ١٨؛ العقد الثمین ٦: ٣٠٣؛ تاریخ الخمیس ٢: ٢٤٠.

[٢٣٦]. البدایة و النهایة ٧: ١٥٦.

[٢٣٧]. مجمع الأمثال ١: ١٨٨.