مگر اینکه بگوییم : زنی که عُمَر با او ازدواج کرد ، اُمّ کلثوم صغرای کنیززاده بود . وی ، در حالی که کمتر از پنج سال داشت ، به عقد عُمَر درآمد . عُمَر او را گرفت و به دارالإماره بُرد تا پیش او باشد .

پس از این همه آشفتگی و خلط ، چگونه علمای اهل سنت ، به وقوع ازدواج عُمَر با دختر فاطمه و علی ٣ (نه زنی دیگر) جزم دارند ، با اینکه می‌بینند دخترانِ علی علیه‌السلام ـ یکی پس از دیگری ـ به عقد پسران عقیل و جعفر و عباس درآمدند و این ماجرا با قول پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم سازگاری دارد که چون به فرزندانِ علی و جعفر نگریست ، فرمود : دختران ما برای پسرانِ مایند و پسرانمان برای دخترانمان ،[٢٢٥] و امام علی علیه‌السلام بیان داشت : دخترانم را برای اولاد برادرم جعفر ، نگه داشته‌ام .

اینجاست که ساختگی بودن شهادت محمد و عون (فرزندان جعفر) در زمان خلافت عُمَر در «شوشتر» آشکار می‌شود .

این ماجرا را ساخته‌اند تا نگاه مورّخان و پژوهشگران را از پسر عموهای اُمّ کلثوم بگردانند و نگاه‌ها را به عُمَر معطوف سازند .

این اشکال ‌ها (و مانند آن‌ها) ما را برانگیخت که این ازدواج را ازدواجی معماگونه توصیف کنیم [ازدواج پیچیده‌ای] که نیازمندِ واقع‌نگری است و به بحث و تحقیقِ همه جانبه ، نیاز دارد .

باری ، در لابلای این وارسی ، به ملابسات فراوان دیگری ـ درباره این امر ـ پی می‌بریم و آمیختگی واضح و آشکاری را میان اَسامی و کنیه‌ها می‌نگریم ، به گونه‌ای که هیچ ابهامی باقی نمی‌ماند که در این مسئله (و موارد مشابه آن) اختلاط روی داده است .

آری ، گاه در متنی ، به جای «زینب» [کنیه] «اُمّ کلثوم» می‌آید تا بر اشتراک آن

[٢٢٥]. من لا یحضره الفقیه ٣: ٣٩٣ ، حدیث ٤٢٨٣.