آئين كيفرى اسلام - ترابى شهرضايى، اكبر - الصفحة ٤٦٩ - فرع دوّم حكم كافر در نوشيدن مسكر

مسلمان و كافر مى‌گردد؛ همان‌گونه كه‌ أَقِيمُواْ الصَّلَوةَ [١] شامل طايفه مى‌شود. زيرا، كفّار همان‌طور كه به اصول مكلّف‌اند، به فروع نيز مكلّف هستند.

بنابراين، حدّ نيز كه يكى از احكام الهى است، بايد در حقّ كافر جارى شود؛ و در باب حدود، حدّى نداريم كه به مسلمان و مؤمن اختصاص داشته باشد؛ بلكه موضوع حدود مطلق و عامّ است. فقط در باب زنا، حاكم شرع مخيّر است اگر كافرى زنا كند بر طبق موازين شرع او را محاكمه كند، يا او را به اصل نحله‌اش تحويل دهد كه حكم دينش را درباره‌اش پياده كنند؛ ولى در باب شرب خمر، چنين دليلى نداريم. بنابراين، اگر كافر به شرب خمر متظاهر بود، ادلّه‌ى حدود شامل حالش مى‌شود.

اگر كافر در حال استتار و در خانه‌اش شراب خورد، به حسب بعضى از روايات، بر او حدّ نمى‌زنند.

١- محمّد بن يعقوب، عن محمّد بن يحيى، عن أحمد بن محمّد، عن الحسن بن عليّ، عن إسحاق بن عمّار، عن أبي بصير، عن أحدهما عليه السلام، قال: كان عليّ عليه السلام يضرب في الخمر والنّبيذ ثمانين، الحرّ والعبد واليهودي والنصراني.

قلت: وما شأن اليهودي والنّصراني؟ قال: ليس لهم أن يظهروا شربه، يكون ذلك في بيوتهم. [٢]

فقه الحديث: در اين موثّقه، امام باقر يا امام صادق عليهما السلام فرمودند: امير مؤمنان عليه السلام هشتاد تازيانه در حدّ خمر و نبيذ بر حرّ، عبد، يهودى و نصرانى مى‌زد.

ابوبصير گفت: چرا يهودى و نصرانى؟ آنان كه خمر را حلال مى‌دانند، به چه مناسبت بايد هشتاد تازيانه بخورند؟

[١]. سوره‌ى بقره، ٤٣.

[٢]. وسائل الشيعة، ج ١٨، ص ٤٧١، باب ٦ از ابواب حدّ مسكر، ح ١.