آئين كيفرى اسلام - ترابى شهرضايى، اكبر - الصفحة ٨١ - فرع اوّل تعريف لواط

مطلبى فرموده است: استعمال لواط در جايى كه دخول نباشد، مجاز است. «الظاهر أنّ إطلاق اللواط على غيره من التفخيذ أو الفعل بين الإليتين من المجاز». [١]

از ايشان بر مجازيّت دليل مى‌طلبيم. تنها دليلى كه مى‌توان ذكر كرد، استيناس است؛ همان‌گونه كه در باب زنا مى‌گفتيم: تا ايلاج محقّق نشود، زنا نيست؛ در باب لواط نيز بگوييم تا زمانى كه دخول نكرده، حقيقت لواط محقّق نمى‌گردد.

اگر دليل همين مقدار باشد، در نقدش مى‌گوييم: چه دليلى بر مشابهت زنا با لواط داريد؟ همان فقهايى كه در باب زنا ايلاج را مطرح كرده‌اند، در باب لواط نيز به عدم فرق بين ايقاب و غير آن تصريح دارند.

علاوه بر اين كه روايات وارد شده، بر اعمّيت دلالت دارد؛ مانند روايت سكونى:

«اللواط ما دون الدبر والدبر هو الكفر». [٢] اگر بخواهيم بر عبارت امام عليه السلام جمود كنيم، بايد بگوييم: لواط انحصار به مادون دُبر دارد؛ ليكن از نظر فقهى نمى‌توانيم فرض دخول را از تحت عنوان لواط خارج كنيم؛ بلكه بايد گفت: لواط معمولى كه از جمله محرّمات بوده و حدّ هم دارد، بلكه از محرّماتِ متوسّط يا بالاتر است، به «مادون دُبر» محقّق مى‌گردد؛ و اگر مسأله‌ى ايقاب در كار بود، هم‌مرز كفر مى‌شود.

محمّد بن الحسن بإسناده عن سهل بن زياد، عن بكر بن صالح، عن محمّد بن سنان، عن حذيفة بن منصور، قال: سألت أبا عبداللَّه عليه السلام عن اللّواط فقال:

ما بين الفخذين، وسألته عن الّذي يوقب، فقال: ذاك الكفر بما «لما» أنزل اللَّه على نبيّه صلى الله عليه و آله. [٣]

فقه الحديث: حذيفه از امام صادق عليه السلام درباره‌ى لواط پرسيد، حضرت فرمود: بين دو ران است. سؤال كرد: اگر دخولى در كار باشد، امام عليه السلام فرمود: اين كفر است به آن‌چه كه بر پيامبر نازل شده است.

در اين روايت، ماهيّت لواط به مادون دُبر تعريف شده است، و بر ايقاب عنوان لواط

[١]. جواهر الكلام، ج ٤١، ص ٣٧٦.

[٢]. وسائل الشيعة، ج ١٤، ص ٢٥٧، باب ٢٠ از ابواب نكاح محرم، ح ٢.

[٣]. همان، ح ٣.