آئين كيفرى اسلام - ترابى شهرضايى، اكبر - الصفحة ٧٥ - مطلب اوّل ريشهى لغوى لواط

[تعريف اللواط وطرق إثباته‌]

[مسألة ١- اللواط وطء الذكران من الآدمي بإيقاب وغيره.

وهو لا يثبت إلّاباقرار الفاعل أو المفعول أربع مرّات، أو شهادة أربعة رجال بالمعاينة مع جامعيّتهم لشرائط القبول.]

تعريف لواط و راه‌هاى اثبات آن‌

در اين مسأله دو فرع مطرح است:

١- لواط به وطى ذُكران از آدمى به داخل كردن يا غير آن گويند.

٢- راه ثبوت لواط به چهار مرتبه اقرار فاعل يا مفعول بوده، و يا چهار مردى كه شرايط شهادت را داشته باشند، به رؤيت و معاينه‌ى لواط شهادت دهند.

امام راحل رحمه الله مى‌فرمايد: لواط وطى «ذُكران» است. «ذُكران» مانند «ذُكور» جمع «ذَكَر» است؛ وگرنه اگر مراد دو مذكّر بود، بايد آن را به سبب مضاف‌اليه بودن «ذكرين» مى‌گفت. علّت اين اطلاق، استعمال فقهاى بزرگ مانند صاحب شرايع‌ [١] وغير او است؛ امامِ راحل رحمه الله نيز در تعبير، از آنان متابعت كرده‌اند. وطى خواه به ايقاب و دخول باشد يا غير آن، لواط است؛ بنابراين، دايره‌ى لواط را توسعه مى‌دهند. پس، شامل «بين الفخذين» نيز مى‌شود. قبل از ورود به تعريف لواط، بايد به دو مطلب توجّه شود:

مطلب اوّل: ريشه‌ى لغوى لواط

«لواط» آيا لفظى عربى بوده، و ريشه و اصل لغوى دارد، يا از واژه‌هاى مستحدثه است و براى آن در لغت عرب اصل و ريشه‌اى نيست؟

صاحب جواهر رحمه الله مى‌فرمايد: «واشتقاقه من فعل قوم لوط»؛ اين كلمه از فعل قوم لوط مشتق شده، و منشأش عمل آن قوم است. [٢]

مقصود صاحب جواهر رحمه الله از اين عبارت چيست؟ دو احتمال در آن وجود دارد:

[١]. شرايع الاسلام، ج ٤، ص ٩٤١.

[٢]. جواهر الكلام، ج ٤١، ص ٣٧٤.