آئين كيفرى اسلام - ترابى شهرضايى، اكبر - الصفحة ٤٥٦ - ١- اقرار
[طرق إثبات شرب المسكر]
[مسألة ٧- يثبت شرب المسكر بالإقرار مرّتين، ويشترط في المقرّ البلوغ والعقل والحرّية والإختيار والقصد، ويعتبر في الإقرار أن لا يقرن بشيء يحتمل معه جواز شربه كقوله: شربت للتداوي أو مكرهاً.
ولو أقرّ بنحو الإطلاق وقامت قرينة على أنّه شربه معذوراً لم يثبت الحدّ.
ولو أقرّ بنحو الإطلاق ثمّ ادّعى عذراً قبل منه، ويدرأ عنه الحدّ لو احتمل في حقّه ذلك. ولا يكفي في ثبوته الرائحة والنكهة مع احتمال العذر.]
راههاى ثبوت شرب مسكر
شرابخوارى به دو راه ثابت مىشود:
١- اقرار
اين مسأله چهار فرع دارد:
١- شرب مسكر با دو اقرار ثابت مىشود؛ و در اين اقرار، بلوغ، عقل، حريّت، اختيار، قصد، عدم اكراه و عدم اقتران به چيزى كه با وجود آن احتمال جواز شرب داده شود، شرط است.
٢- اگر به صورت مطلق اقرار كند و بر معذور بودنش در شرب قرينه يا بيّنهاى قائم گردد، حدّ ندارد.
٣- اگر به صورت مطلق اقرار كند و پس از آن، ادّعاى عذرى كند كه در حقّش پذيرفته است، حدّ ساقط مىشود.
٤- در صورتى كه احتمال عذر داده شود، بوى شراب براى اثبات شرب مسكر كافى نيست.
فرع اوّل: ثبوت شرب مسكر به اقرار
يكى از راههاى ثبوت شرب مسكر، دو مرتبه اقرار فاعل آن است. مرحوم محقّق رحمه الله به جنبهى منفى نيز تصريح مىكند: «ولا تكفي المرّة». [١] ايشان در مسائل گذشته مانند قذف
[١]. شرايع الاسلام، ج ٤، ص ٩٥٠.