آئين كيفرى اسلام - ترابى شهرضايى، اكبر - الصفحة ١٩٥ - حكم همخوابگى دو زن مجرّد
شهرت بر عدد «سى و نود و نه» باشد، در حالى كه چنين شهرتى بر مقدار تعزير بين «سى و نود و نه» وجود ندارد؛ فقط صاحب كشف اللثام رحمه الله از كتاب نهايهى شيخ طوسى رحمه الله تعزير را بين «سى و نود و نه» گفته است؛ امّا دليل هر دو مسأله يكى است. [١]
قسمت اخير كلام صاحب جواهر رحمه الله مورد قبول ما نيست؛ و به نظر ما، دليل در دو مسأله يكى نيست؛ بلكه بايد ادلّهى هر مسأله را مستقلًا بررسى كرد. شايد اين مسأله به نتيجهاى منتهى شود كه از بحث اجتماع رجلين آن نتيجه به دست نيايد. در بحث اجتماع دو مذكّر به صورت احتياط يا فتوا، مقدار تعزير را نود و نه تازيانه گفتيم، در اينجا حكم چيست؟
رواياتى كه در اين باب وارد شده، بر چهار دسته است:
دسته اوّل: رواياتى كه در مورد «المجتمعتان تحت إزار واحد» دلالت بر صد تازيانه دارد:
١- محمّد بن يعقوب، عن عليّ بن إبراهيم، عن أبيه، وعن محمّد بن يحيى، عن أحمد بن محمّد بن عيسى جميعاً، عن ابن أبي عمير، عن حمّاد، عن الحلبي، عن أبي عبداللَّه عليه السلام، قال: حدّ الجلد أن يوجدا في لحاف واحد، والرّجلان يجلدان إذا وجدا في لحاف واحد الحدّ، والمرأتان تجلدان إذا أخذتا في لحاف واحد الحدّ. [٢]
فقه الحديث: سند اين حديث بين صحيحه و حسنه مردّد است؛ ليكن با مراجعهى به ترجمهى ابراهيم بن هاشم و دقّت در توثيقات و احوالش، نظر ما بر وثاقت اوست.
بنابراين، از اين روايت، به صحيحه تعبير مىكنيم. اين روايت كاملًا دلالت دارد كه بر اين دو زن بايد حدّ يعنى صد تازيانه اقامه شود.
٢- وعنه، عن أبيه، عن ابن محبوب، عن عبداللَّه بن سنان، عن أبي عبداللَّه عليه السلام،
[١]. جواهر الكلام، ج ٤١، ص ٣٩١.
[٢]. وسائل الشيعة، ج ١٨، ص ٣٦٣، باب ١٠ از ابواب حدّ زنا، ح ١.