پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٤٧ - خداوندا! فقط مطيع فرمان توايم

تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْ‌ءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَالرَّسُولِ إِنْ كُنتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ».

اين تعبير نيز به خوبى نشان مى‌دهد كه اطاعت مخصوص خدا است، و سپس پيامبرش و اولى الامر، و براى حل هر منازعه‌اى بايد دست به سوى آنها دراز كرد، و اگر غير از اين باشد پايه‌هاى ايمان به مبدأ و معاد در دل و جان انسان متزلزل مى‌گردد.

در چهارمين آيه، سخن تنها از اطاعت خدا است، مى‌فرمايد: «پس تا مى توانيد تقواى الهى پيشه كنيد و گوش فرا دهيد و اطاعت نماييد»: «فَاتَّقُوا اللَّهَ مَا اسْتَطَعْتُمْ وَاسْمَعُوا وَأَطِيعُوا»

نخست دستور به تقوى و پرهيز از گناه مى‌دهد، چرا كه تخليه و پاكسازى مقدّم بر تخليه و بازسازى است، سپس دستور به استماع و شنيدن فرمان خدا مى‌دهد، استماعى كه مقدّمه اطاعت است، و سرانجام دستور به اطاعت فرمان او مى‌دهد بدون هيچ قيد و شرط، و اين اطاعت مطلقه مخصوص خدا است.

اين‌كه بعضى گمان كرده‌اند جمله‌ «فَاتَّقُوا اللَّهَ مَا اسْتَطَعْتُمْ» كه مى‌گويد: «پس تا مى توانيد تقواى الهى پيشه كنيد» آيه ١٠٢ سوره آل‌عمران را كه مى‌گويد:

«اتَّقُوا اللَّهَ حَقَّ تُقَاتِهِ»: «آن گونه كه حق تقوا و پرهيزگارى است» را نسخ كرده اشتباه بزرگى است، چرا كه هر دو يك حقيقت را بازگو مى‌كند، زيرا حق تقوا چيزى جز اين نيست كه انسان تا آنجا كه در توان دارد پرهيزكار باشد.

پنجمين آيه كه از زبان بسيارى از پيامبران در قرآن مجيد آمده، نخست دستور