پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٣ - احاطه وجودى خداوند

و در عين حال مانعى ندارد كه هر سه معنا (گواهى ذات، فعل و قول) در مفهوم آيه جمع باشد.

بعضى از جمله‌ «قَائِماً بِالْقِسْطِ» چنين استفاده كرده‌اند كه نشانه‌هاى عدل و داد و نظم و حساب در جهان آفرينش مصداق روشنى از شهادت پروردگار بر وحدانيّت خويش مى‌باشد، و اين استدلال خوبى است و فاصله افتادن ملائكه و اولوالعلم آن‌چنان‌كه در تفسير الميزان آمده ضررى به اين معنا نمى‌زند و در عين حال مانع از عموميّت و گستردگى مفهوم آيه و شمول آنچه را گفتيم نيست.

و همان‌گونه كه قبلًا اشاره شد قيام به عدالت نيازمند به علم و قدرت است، و اين هر دو وصف در ذات مقدّس او جمع است، و توصيف خداوند به «عزيز و حكيم» در پايان آيه اشاره به اين معناى ظريف است.

احاطه وجودى خداوند

سومين آيه بعد از اشاره به لشكريان عظيمى كه در برابر پيامبران الهى صف آرايى كردند و به مبارزه پرداختند، مخصوصاً با ذكر دو نمونه آشكار از آنها كه يكى در اعصار قديم اتّفاق افتاد، (قوم ثمود)، و ديگرى در اعصار نزديكتر واقع شد، (قوم فرعون) مى‌فرمايد: «ولى كافران ض‌يوسته در حال تكذيب حقّند»:

«بَلِ الَّذِينَ كَفَرُوا فِى تَكْذِيبٍ».

تعبير به «فى» كه معمولًا براى بيان ظرف و مظروف مى‌آيد تعبير لطيفى است كه در اينجا نشان مى‌دهد كافران در دريايى از تكذيب حقايق غرقند و منظور از