پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١١ - خداوندا! مالك الملك تويى!

بزرگ زادگى از او شايسته‌تر پنداشتند! ولى پيامبرشان با صراحت به آنها گفت:

طالوت برگزيده خدا است، و در علم و آگاهى و قوّت جسمانى بر شما برترى دارد.

سپس افزود: «خداوند، مُلكش را به هر كس بخواهد، مى بخشد»: «وَاللَّهُ يُؤْتِي مُلْكَهُ مَنْ يَشَاءُ».

«و احسان خداوند، گسترده است؛ و (از لياقت افراد) آگاه است»: «وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ».

به اين ترتيب او نه تنها حاكميّت تكوينى بر جهان هستى دارد، كه حاكميّت قانونى و تشريعى بر اجتماع بشرى نيز از سوى ذات پاك او است، و به هركس بخواهد مى‌بخشد، هرچند خواست و مشيّت او براساس شايستگى‌ها و لياقت‌ها است.

در پنجمين آيه، همين مسأله در لباس ديگرى طرح شده، و بعد از بيان حاكميّت خداوند بر خورشيد و ماه و نظام نور و ظلمت چنين نتيجه‌گيرى كرده، مى‌فرمايد: «اين است خداوند پروردگار شما»: «ذَلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ».

«حاكميت (در سراسر عالم) از آن اوست»: «لَهُ الْمُلْكُ».

«و كسانى را كه جز او مى خوانيد (و مى پرستيد) مالك كوچكترين چيزى نيستند»: «وَالَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ مَا يَمْلِكُونَ مِنْ قِطْمِيرٍ».

مفسّران و ارباب لغت براى واژه قطمير، معانى گوناگونى گفته‌اند و از همه معروف‌تر پوسته نازكى است كه ميان هسته خرما و گوشت آن قرار دارد.