پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٧ - همه نيازمند اويند

كه مسأله بى‌نيازى خدا، و نياز ما، پايه حلّ بسيارى از مسائل است.

به هر حال اين فقر و نياز، در اعماق ذات همه انسان‌ها، بلكه تمامى موجودات، نفوذ كرده است، نه تنها در مسأله رزق و نيازهاى گذران زندگى به او محتاج‌اند كه وجودشان لحظه به لحظه بايد از ناحيه فيض او برسد كه اگر نازى كند يكدم، فرو ريزند قالب‌ها!.

آرى بى‌نياز در تمام عالم هستى فقط ذات پاك او است، هنگامى كه انسان‌ها كه گل سرسبد جهان خلقت‌اند، سرتاپا به او نيازمند باشند، حال بقيّه موجودات ناگفته پيدا است.

و لذا در پايان آيه مى‌افزايد: «به يقين خداوند بى نياز و ستوده است»: «اللَّهَ هُوَ الْغَنِىُّ الْحَمِيدُ».

با توجّه به اين‌كه جمله فوق طبق موازين ادبى دليل بر حصر است مفهوم آن چيزى جز اين نيست كه غنّى مطلق تنها ذات پاك خدا است، و اگر انسان‌ها را تقسيم به فقير و غنى مى‌كنيم جنبه نسبى دارد، نه حقيقى.

و به تعبير ديگر تمامى موجودات سراپا فقر و حاجت‌اند، و ذات پاك خدا سراسر غنا و بى‌نيازى است، اين است اولين و آخرين سخن.

بنابراين او هرگز نيازى به عبادات و اطاعت ما ندارد، و نه حاجتى به مدح و ثنا، بلكه اطاعت و عبادت و مدح و ثناى ما نيز گوشه‌اى از نيازهاى ما به او است و سبب تكامل معنوى و روحانى ما، زيرا هرچه به آن مبدأ نور نزديكتر شويم روشنايى بيشترى مى‌يابيم، و هر قدر به آن منبع فيض تقرّب جوييم بهره بيشترى نصيبمان مى‌شود، و در يك تشبيه ناقص ما همانند گياهان و درختان هستيم كه‌