پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٦٥ - حتى بتپرستان خالق جهان را خدا مىدانستند

مخلوق پروردگار است و صورت آنها مخلوق بت‌تراشان. [١]

ولى صورت و شكل بت‌ها نيز از يك نظر مخلوق خدا است، چرا كه خداوند به انسان قدرت داده است، و اين علم و مهارت را در او آفريده، هرچند او را از چنين سوء استفاده‌اى منع كرده است.

و بالاخره در ششمين و آخرين آيه با تعبير تازه‌اى در زمينه توحيد خالقيّت روبه‌رو مى‌شويم كه مى‌فرمايد: «آگاه باشيد كه آفرينش و تدبير (جهان)، از آن او (و به فرمان او) است»: «أَلَا لَهُ الْخَلْقُ وَالْأَمْرُ».

«پر بركت و بى زوال است خداوندى كه پروردگار جهانيان است»: «تَبَارَكَ اللَّهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ».

بدون شك آيه دليل بر انحصار «خلق» و «امر» براى خدا است‌ [٢] بنابراين اين آيه نيز به وضوح توحيد خالقيّت را بيان مى‌كند.

ولى در اين‌كه منظور از «امر» چيست؟ در ميان مفسّران گفتگو است: جمعى آن را به معناى تدبير عالم و نظامات و قوانين جارى در آن تفسير كرده‌اند، به قرينه آيات زيادى كه همين معنا در آن به كار رفته، مانند: «فَالْمُدَبِّرَاتِ أَمْراً»: «و آنها كه امور را تدبير مى كنند!». [٣] «اللَّهُ الَّذِي سَخَّرَ لَكُمْ الْبَحْرَ لِتَجْرِىَ الْفُلْكُ فِيهِ‌ بِأَمْرِهِ»: «خداوند كسى است كه دريا را مسخّرِ شما كرد تا كشتيها به فرمانش در

[١]. تفسير كشاف، جلد ٤، صفحه ٥١.

[٢]. مقدّم شدن «له» بر خلق و امر دليل بر حصر است.

[٣]. سوره نازعات، آيه ٥.