پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠٤ - ١ وحدت جهان آفرينش از ديدگاه علوم

قبلًا به آن اشاره شد تركيب يافته: از يك‌سو جهان هستى را منظّم و مرتبط با يكديگر مى‌بينيم كه قوانين معيّنى بر سراسر آن حكومت مى‌كند، و از سوى ديگر، اگر دو خالق و مدبّر و متصرّف در جهان وجود داشت، بايد ناهماهنگى‌ها كه ناشى از تعدّد تصميم‌گيرى و تدبير و تصرّف است حاصل گردد.

و در دنباله همين آيه اشاره به نكته ديگرى شده، مى‌فرمايد: «و بعضى از آنان بر بعضى ديگر برترى مى جست (و جهان هستى به تباهى كشيده مى شد)»:

«وَلَعَلَا بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ».

و اين خود سبب ديگرى براى بهم خوردن نظم جهان، و ناهماهنگى و ناموزونى بود.

باز در اينجا آن اشكال معروف در اذهان پيدا مى‌شود كه ممكن است اين خدايان حكيم، برنامه‌هاى خود را با يكديگر هماهنگ سازند به گونه‌اى كه وحدت جهان، دچار اختلال و بى‌نظمى نشود، ولى همان‌گونه كه گفتيم اين ايراد پاسخ روشنى دارد كه در بخش توضيحات خواهد آمد.

و سرانجام در پايان آيه از اين دو دليل نتيجه‌گيرى كرده مى‌گويد: «منزّه است خدا از آنچه آنان توصيف مى كنند»: «سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ».

توضيحات:

١. وحدت جهان آفرينش از ديدگاه علوم‌

هنگامى كه به اين جهان پهناور نگاه مى‌كنيم در ابتدا عالم را به صورت‌