پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٠٠ - ٥ «توحيد ربوبى» در احاديث اسلامى

از جمله در دعاهاى مختلفى كه در جلد دوم اصول كافى نقل شده است ضمن نيايش‌ها تعبيرات زير ديده مى‌شود: «اللَّهُمَّ رَبَّ السَّمواتِ السَّبْعِ وَ رَبَّ الأَرَضيْنَ السَّبْعِ ... رَبَّ الْعَرْشِ الْعَظيمِ ... رَبَّ الْمَشْعَرِ الْحَرامِ وَ رَبَّ الْبَلَدِ الْحَرامِ وَ رَبَّ الْحِلِّ وَ الْحرامِ ... الْحَمدُللَّهِ رَبِّ الصَّباحِ ... رَبِّ الْمَلائِكَةِ وَ الرُّوحِ ... رَبِّ الْمُسْتَضْعَفيْنَ ... رَبِّ جَبْرَئِيْلَ وَ ميكائيْلَ وَ اسْرافيلَ وَ رَبِّ الْقُرآنِ الْعَظيمِ وَ رَبِّ مُحَمَّدٍ خاتَمَ النَّبِيِيّيْنَ‌». [١]

بعضى از اين تعبيرات در روايات اهل سنّت نيز آمده است. [٢]

به اين ترتيب هيچ‌گونه رب و پروردگارى براى آسمان و زمين، فرشتگان و نبيين، اغنيا و مستضعفين، صبح و شام و كعبه و مكّه و عرش عظيم جز خداوند قادر يكتا نيست!

و اصولًا هماهنگى امور جهان و انجام نظامات حاكم بر آن دليل روشنى است بر وحدت مدبّر، و لذا در حديثى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم كه در برابر مرد زنديق و بى‌ايمانى كه از محضرش سؤال درباره وحدانيّت پروردگار كرد فرمود:

«فَلَمّا رَأَيْنَا الْخَلْقَ مُنْتَظَماً، وَالْفَلَكَ جارِياً، وَاخْتِلافِ اللَّيْلِ وَالنَّهارِ وَالْشَّمْسِ وَالْقَمَرِ، دَلَّ صِحَّةُ الأَمْرِ وَالتَّدبيرِ وَائْتِلافُ الأَمْرِ عَلَى أَنَّ الْمُدَبِّرَ واحِدٌ»: «هنگامى كه آفرينش را منظّم مشاهده مى‌كنيم، و افلاك را در جريان، و آمد و شد شب و روز و خورشيد و ماه را طبق برنامه منظّم مى‌بينيم، اين درستى فرمان، و تدبير، و انسجام امور، دليل بر اين است كه مدبّر و پروردگار فقط يكى است». [٣]

[١]. اصول كافى، جلد ٢، صفحه ٥١٤ تا ٥٨٥.

[٢]. براى توضيح بيشتر به جلد سوم «المعجم المفهرس لالفاظ الحديث النبوى» صفحه ٢٠٧، مراجعه شود.

[٣]. توحيد صدوق، صفحه ٢٤٤، باب ٣٦ «باب الرد على الثنوية و الزّنادقه».