پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٨٣ - اشاره

اشاره‌

چنانچه در آغاز همين جلد در بحث استفاده از برهان فطرت در اصل مسأله خداشناسى يادآور شديم اين برهان مى‌تواند در بحث صفات خدا، و حتى در مسأله نبوّت و معاد راهگشا و رهنمون باشد، و به همين دليل عملًا با اين برهان عهد و پيمان مستمر بسته‌ايم و در غالب مباحث به سراغ آن مى‌رويم.

در بحث يگانگى ذات و صفات خدا، نيز اين برهان مى‌تواند راهگشا باشد، يعنى نه فقط از درون جان و اعماق دل خود نداى وجود او را مى‌شنويم، بلكه در اعماق جان جز نداى او نداى ديگرى نيست، در مشكلات و گرفتارى‌ها در زمانى كه كارد به استخوان ما مى‌رسد، در شرائطى كه تمام درهاى عالم اسباب به روى ما بسته مى‌شود، آهنگ توحيد را در ژرفاى وجود خود مى‌شنويم كه ما را به سوى مبدأ يگانه‌اى فرا مى‌خواند كه قدرت او مافوق همه مشكلات و فراتر از تمامى عالم اسباب است.

در آيات بسيارى از قرآن مجيد به اين معنا اشاره شده، و چون قسمتى از اين آيات را در بحث اصل اثبات وجود خدا مشروحاً آورده‌ايم، اينجا به طور خلاصه‌تر از آن مى‌گذريم و تنها به چند آيه زير گوش جان فرا مى‌دهيم:

١. «فَإِذَا رَكِبُوا فِي الْفُلْكِ دَعَوْا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ فَلَمَّا نَجَّاهُمْ إِلَى‌