پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥٨ - شرح مفردات

٣. «... آيا آفريننده اى جز خدا هست كه شما را از آسمان و زمين روزى دهد؟! هيچ معبودى جز او نيست؛ با اين حال چگونه (به سوى باطل) منحرف مى شويد؟!».

٤. «و هر گاه از آنان بپرسى: چه كسى آسمانها و زمين را آفريده، و خورشيد و ماه را مسخّر كرده است؟ مى گويند: خداوند يگانه! پس با اين حال چگونه آنان را (از عبادت خدا) منحرف مى سازند؟!».

٥. «با اين كه خداوند هم شما را آفريده و هم بتهايى را كه مى سازيد!».

٦. «... آگاه باشيد كه آفرينش و تدبير (جهان)، از آن او (و به فرمان او) است! پر بركت و بى زوال است خداوندى كه پروردگار جهانيان است».

شرح مفردات‌

«خلق» به گفته راغب در مفردات در اصل به معناى اندازه‌گيرى مستقيم است، و معمولًا در ايجاد و ابداع چيزى بدون سابقه و مانند، استعمال مى‌شود.

به گفته مقائيس اللغه خلق دو معناى اصلى دارد: نخست اندازه‌گيرى و دوم صاف بودن چيزى است و لذا به سنگ صاف خَلْقاءْ مى‌گويند و به صفات درونى اخلاق گفته مى‌شود، چرا كه نوعى آفرينش را مى‌رساند، و به هر حال از آنجا كه در آفرينش هم اندازه‌گيرى است و هم تنظيم و تسويه، اين واژه در مورد آفرينش ابداعى خداوند به كار رفته است.