پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٩ - سقوط وحشتناك

خداوند از مشركان بيزار است‌

در هشتمين آيه باز به مطلب تازه‌اى در اين زمينه برخورد مى‌كنيم مؤمنان را مخاطب ساخته، مى‌فرمايد: «اى كسانى كه ايمان آورده ايد! مشركان ناپاكند»: «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّمَا الْمُشْرِكُونَ نَجَسٌ».

سپس مى‌افزايد: «پس نبايد بعد از اين سال به مسجدالحرام نزديك شوند!»:

«فَلَا يَقْرَبُوا الْمَسْجِدَ الْحَرَامَ بَعْدَ عَامِهِمْ هَذَا».

اين آيه از چند جهت مشتمل بر تأكيد است:

نخست اين‌كه تعبير به «انَّما» كه دليل بر حصر است مى‌كند و مفهومش اين است كه مشركان جز يك موجود آلوده و ناپاك چيزى نيستند، و اين نهايت مبالغه و تأكيد را مى‌رساند، ديگر اين‌كه نَجَسْ معناى مصدرى دارد يعنى مشركان عين نجاست‌اند!، همان‌گونه كه گاه گفته مى‌شود فلان كس عين عدالت است، و اين نيز نهايت مبالغه را مى‌رساند. [١]

سوم اين‌كه نمى‌گويد: «فَلا يَدْ خُلُوا الْمَسْجِدَ الْحَرامَ»: «داخل مسجد الحرام نشوند» بلكه مى‌فرمايد: «فَلايَقْرَبُوا»: «نزديك به آن نشوند» يعنى مشركان چنان آلوده‌اند كه حتى نزديك شدن آنها نيز بيم آلوده كردن اين مكان مقدّس را همراه دارد!

[١]. «نَجَس» (بر وزن مگس) مصدر است و نَجِس (بر وزن خشن) معناى وصفى دارد، اين واژه چنانكه راغب در مفردات گفته است هم به پليدى حسّى و ظاهرى اطلاق مى‌شود و هم پليدى باطنى، مرحوم طبرسى در مجمع‌البيان مى‌گويد: به هر چيزى كه طبع انسان از آن متنفّر است نجس مى‌گويند.