پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٢٥ - حكم فقط حكم اللَّه!

پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله- و كسانى كه از سوى او براى امامت به معناى مطلق و يا براى خصوص قضاوت نصب مى‌شوند- شمرده، مى‌فرمايد:

«به پروردگارت سوگند كه آنها ايمان نخواهند آورد، مگر اين كه در اختلافات خود، تو را به داورى طلبند»: «فَلَا وَرَبِّكَ لَايُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ».

«و كاملًا تسليم باشند»: «وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيماً».

بنابراين نشانه ايمان راستين سه چيز است: پيامبر صلى الله عليه و آله را در همه اختلافات به داورى طلبيدند، و عدم احساس ناراحتى از حكم او در درون، و اجراى كامل آن در برون.

به اين ترتيب آيه شاخه ديگرى از حاكميّت يعنى حاكميّت در قضاوت را منحصر به خداوند مى‌شمرد (چون پيامبر صلى الله عليه و آله نماينده خدا است).

حكم فقط حكم اللَّه!

در ششمين آيه در يك عبارت كوتاه مى‌فرمايد:

«حكم و فرمان، تنهاازآن خداست!»: «إِنْ الْحُكْمُ إِلَّا للَّهِ».

البتّه خود اين جمله كه چندبار در قرآن تكرار شده مفهوم وسيعى دارد كه هم حكم به معناى قانون‌گذارى را شامل مى‌شود، و هم حكومت و قضاوت را، هم حكم تكوينى و هم احكام تشريعى را، ولى در آيه ٥٧ سوره انعام و آيه ٦٧ سوره يوسف عليه السلام اين تعبير در مورد حكم الهى به عذاب و مجازات كافران آمده است.