پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢٧ - ٢ حقيقت بىانتها حتماً يكى است

اشاره‌

خداوند وجودى است كامل و چنين وجودى مسلّماً منبع فيض و كمال براى ديگران است، آيا ممكن است چنين منبع كمالى موجودات ديگر را محروم بگذارد، و حداقل خود را به آنها معرّفى نكند، و نشناساند؟ در حالى كه اين شناخت سبب ترقى و كمال آنها مى‌شود، و آنها را به سوى آن وجود كامل و پر فيض مى‌كشاند.

با توجّه به اين بيان روشن مى‌شود كه اگر خدايان متعدّدى وجود داشت بايد هر كدام رسولانى داشته باشد، و خود را به مخلوقات معرّفى كند، و آنها را مشمول فيض تكوينى و تشريعى قرار دهد.

نتيجه اين‌كه اگر ديديم همه رسولان الهى از خداى يگانه خبر مى‌دهند روشن مى‌شود كه غير از او معبودى وجود ندارد.

با اين اشاره به قرآن مجيد باز مى‌گرديم و به آيات زير گوش جان فرا مى‌دهيم:

١. «وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا نُوحِي إِلَيْهِ أَنَّهُ لَاإِلَهَ إِلَّا أَنَا فَاعْبُدُونِى». [١]

٢. «وَاسْأَلْ مَنْ أَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رُسُلِنَا أَجَعَلْنَا مِنْ دُونِ الرَّحْمَنِ‌

[١]. سوره انبياء، آيه ٢٥.