پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٥ - بزرگترين ستم!

بزرگترين ستم!

در چهارمين آيه تعبير تكان دهنده ديگرى درباره شرك از زبان لقمان مى‌شنويم، هنگامى كه به فرزندش پند و اندرز مى‌داد و مى‌گفت: « (به خاطر بياور) هنگامى را كه لقمان به فرزندش- در حالى كه او را موعظه مى كرد- گفت:

پسرم! چيزى را همتاى خدا قرار مده كه شرك، ظلم بزرگى است»: «وَإِذْ قَالَ لُقْمَانُ لِابْنِهِ وَهُوَ يَعِظُهُ يَا بُنَىَّ لَاتُشْرِكْ بِاللَّهِ إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ».

لقمان گرچه طبق قول مشهور، پيامبر نبود، ولى مسلّماً مردى حكيم و دانشمندى بود كه قرآن بر علم و حكمت او صحّه گذارده، و سخنانش را همرديف سخنان خدا قرار داده، چنين مردى با آن علم و حكمت و با نهايت دلسوزى كه نسبت به فرزندش داشت مسلّماً خالص‌ترين نصايح و اندرزها را در اختيار او مى‌گذارد.

و اولين نصيحت از نصايح دهگانه‌اى كه قرآن از اين مرد حكيم نسبت به فرزندش نقل كرده، همين نصيحت پرهيز مطلق از هرگونه شرك است، اين نشان مى‌دهد كه ريشه خودسازى و همه اصلاحات فردى و جمعى و اخلاقى مبارزه با شرك در تمام شعب و شاخه‌هاى آن است، و به خواست خدا در توضيحات درباره رابطه شرك با اين مسائل مشروحاً سخن خواهيم گفت.

بعضى احتمال مى‌دهند فرزند لقمان مشرك بوده، و او در مقام نهى برآمده، ولى همان‌گونه كه بعضى از مفسّران بزرگ نيز گفته‌اند ممكن است اين سخن به عنوان هشدارى به خاطر اهميت مسأله بوده، همانطور كه در آيه قبل نيز خداوند