پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧٤ - اشاره

اشاره‌

معناى توحيد ربوبيّت اين است كه اداره كننده و مدبّر و مربّى و نظام بخش عالم هستى تنها ذات پاك خدا است.

واژه «ربّ» كه يكى از اوصاف خداوند است و معادل آن در فارسى «پروردگار» مى‌باشد شايد بيش از همه اوصاف او در قرآن مجيد تكرار شده، (بيش از نهصد بار به صورت «رب» و «ربك» و «ربكم» و «ربنا» و «ربى» و مانند آن)

در بسيارى از آيات قرآن خداوند به عنوان «رب العالمين» (پروردگار جهانيان) معرّفى شده است، و اين نشان مى‌دهد كه قرآن عنايت مخصوصى نسبت به مسأله توحيد ربوبيّت دارد، زيرا بيشترين طرفداران شرك كسانى بودند كه در مسأله تدبير جهان، موجودات ديگرى را همتاى خدا قرار مى‌دادند چون غالب مشركان چنانكه گفتيم توحيد در خالقيّت را پذيرفته و گرفتار شرك در ربوبيّت بودند، و به همين دليل قرآن به طور مكرّر و مداوم اين انحراف بزرگ عقيدتى را كه در اقوام مختلف وجود داشته درهم مى‌كوبد و البتّه شرك در ربوبيّت به نوبه خود سرچشمه انحرافات مهمّ ديگرى است كه در بحث‌هاى آينده مى‌خوانيد.

با اين اشاره، به آيات زير كه نمونه‌اى از آيات توحيد ربوبيّت در قرآن مجيد